عبارات مورد جستجو در ۲۵۹۸۰ گوهر پیدا شد:
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۳۷ - هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن
برو به گوهر
هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن
بدبختی این دیده که آن پا نتوان شست
دریا ز پی بخت بد از دیده چه ریزم
چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست
عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است
چون مایهٔ آتش که ز خارا نتوان شست
از دردی خم شوی مصلای من مست
کز آب دگر کهنه مارا نتوان شست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۴۱ - آنکه دلم شیفتهٔ روی اوست
برو به گوهر
آنکه دلم شیفتهٔ روی اوست
شیفتهٔ تر می‌کندم این چه خوست؟
دوش بگفتم که دهانیت نیست
گفت که بسیاردرین گفتگوست
به که رخ از خلق بپوشد از انک
دیدهٔ بد آفت روی نکوست
هستی من رفت وخیالش نماند
این که تو بینی نه منم بلکه اوست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۴۴ - تاراج گشت ملک دل از جور نیکوان
برو به گوهر
تاراج گشت ملک دل از جور نیکوان
ای دل برو که برده و بران خراج نیست
مشنو حدیث بی‌خبران در بیان عشق
دانی که احسن القصص اندر فسانه نیست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۴۶ - عطار گو ببند دکان را که من ز دوست
برو به گوهر
عطار گو ببند دکان را که من ز دوست
بویی شنیده‌ام که به مشک و عبیر نیست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۴۹ - هزار سال ترا بینم و نگردم سیر
برو به گوهر
هزار سال ترا بینم و نگردم سیر
ولی دریغ که بنیاد عمر محکم نیست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۵۰ - مشنو سخن عاشقی از هرزه زبانان
برو به گوهر
مشنو سخن عاشقی از هرزه زبانان
کاین کار دلست ای پسر و کار زبان نیست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۵۲ - بیش رفتارت بیاید راه کبکم در نظر
برو به گوهر
بیش رفتارت بیاید راه کبکم در نظر
گر رونده هست لیکن هم‌چو تو آینده نیست
چون بلایی نیست چشمت را به کشتن باز کن
هر که در عهدت به مرگ خویش میرد زنده نیست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۵۷ - سوزش سینهٔ من دید و کنارم نگرفت
برو به گوهر
سوزش سینهٔ من دید و کنارم نگرفت
دل دیوانه به زنجیر نگه نتوان داشت
نظری کردم و دزدیده مرا جان بخشید
کز رقیبان خنک دزدی من پنهان داشت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۶۱ - سرآن قامت چون سرو روان خواهم گشت
برو به گوهر
سرآن قامت چون سرو روان خواهم گشت
خاک آن سلسلهٔ مشکفشان خواهم گشت
بنده عشقم و آنانکه درین غم مردند
تازیم گرد سر تربتشان خواهم گشت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۷۰ - ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق
برو به گوهر
ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق
کز سوز این کباب همه خانه بو گرفت
ای پرده‌پوش قصه‌ی من بگذر از سرم
کاین سرگذشت من همه بازار و کو گرفت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۷۱ - مشکلست آزاد بودن دل که با دلبر نشست
برو به گوهر
مشکلست آزاد بودن دل که با دلبر نشست
مردنست از تن جدایی دل که با جان خو گرفت
عقل بیرون شد زمن پرسیدمش کاین چیست ؟ گفت :
ما که هشیاریم ! با دیوانه نتوان خو گرفت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۷۴ - ستمی کز تو کشد مرد ستم نتوان گفت
برو به گوهر
ستمی کز تو کشد مرد ستم نتوان گفت
نام بیداد تو جز لطف و کرم نتوان گفت
چون منی باید تا باورش آید غم من
تو که دیوانه و مستی بتو غم نتوان گفت
غازیی از پی دین برهمنی را می‌کشت
گفت از بهر سری ترک صنم نتوان گفت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۷۷ - پیش تو بگو کای بت سوزنده چو هندویم
برو به گوهر
پیش تو بگو کای بت سوزنده چو هندویم
برآینه ریز آنکه خاکستر هندویت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۵ - تغافل کردنت بی‌فتنه‌ای نیست
برو به گوهر
تغافل کردنت بی‌فتنه‌ای نیست
فریب صید باشد خواب صیاد
مرا گرد سران چشم بیمار
به گردان لیک قربان کن نه آزاد
چو یاد عاشقان در دل غم آرد
نمی‌دارم روا کز من کنی یاد
چو ذوق عشق‌بازی می‌شناسم
من از تو جور خواهم دیگران داد
دلا وقت جفا فریاد کم کن
که هنگام وفا خوش نیست فریاد
مکن خسرو حدیث عشق شیرین
اگر با خود نداری سنگ فرهاد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۷ - ای که عمر از پی‌سودای تو دادیم بباد
برو به گوهر
ای که عمر از پی‌سودای تو دادیم بباد
یاد می‌دارد که از مات نمی آید یاد
عهدها بستی و می‌داشتم امید وفا
ای امید من و عهد تو سراسر همه باد
هر چه دارند ز آئین نکویی خوبان
همه داری و بدان چشم بدانت مرساد
ماجرای دل گم‌گشتهٔ بی نام ونشان
هر که را باز نمودیم نشانی به تو داد
کام خسرو بده ای خسرو خوبان که شده است
لعلی جان‌بخش تو شیرین و دل او فرهاد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۸ - گفتم چگونه می کشی و زنده می‌کنی
برو به گوهر
گفتم چگونه می کشی و زنده می‌کنی
از یک جواب کشت و جواب دگر نداد
ای دیده آب خویش نگهدار بعد ازین
کاتش بده رسید و به خرمن نایستاد
گویند منگرش مگر از فتنه جان بری
بسیار خواستم که دل من نایستاد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۹۱ - گر نیندیشد رقیب او بلای عاشقان
برو به گوهر
گر نیندیشد رقیب او بلای عاشقان
هم بران جان بلا تشویش او خواهد فتاد
آنکه می‌گوید که دل ندهم بکس آخر گهی
پیش چشم شوخ کافر کیش او خواهد فتاد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۹۹ - دل نیست که در روی غم دلدار نگنجد
برو به گوهر
دل نیست که در روی غم دلدار نگنجد
سندان بود آن دل که در او یار نگنجد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۲۰۰ - مرا گویی که دل بر یار دیگر به نهم لیکن
برو به گوهر
مرا گویی که دل بر یار دیگر به نهم لیکن
همین در دل تو می گنجی کسی دیگر نمی‌گنجد
ز هجرت موی شد خسرو ولی از شادی وصلت
بین آن موی را باری در کشور نمی‌گنجد
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۲۰۴ - تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت
برو به گوهر
تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت
که بازمردهٔ تو زندگی هوس را رد