جستجو در گوهرین

مُطْرب آغازید پیشِ تُرکِ مَست
در حِجابِ نَغْمه اَسْرارِ اَلَست
من ندانم که تو ماهی یا وَثَن
من ندانم تا چه می‌خواهی زِ من؟
می‌ندانم که چه خِدمَت آرَمَت
تَن زَنَم یا در عِبارَت آرَمَت؟
این عَجَب که نیستی از من جُدا
می‌ندانم من کُجایَم تو کجا؟
می‌ندانم که مرا چون می‌کَشی
گاه در بَر گاه در خون می‌کَشی
هم‌چُنین لب در ندانم باز کرد
می‌ندانم می‌ندانم ساز کرد
چون زِ حَد شُد می‌ندانم از شِگِفت
تُرکِ ما را زین حَراره دلْ گرفت
بَرجَهید آن تُرک و دَبّوسی کَشید
تا عَلَیْها بر سَرِ مُطْرب رَسید
گُرْز را بِگْرفت سَرهنگی به دست
گفت نه مُطْرب کُشی این دَمْ بَد است
گفت این تَکْرارِ بی‌حَدّ و مَرَش
کوفت طَبْعَم را بِکوبَم من سَرَش
قَلْتَبانا می‌ندانی گُهْ مَخَور
وَرْ همی‌دانی بِزَن مَقْصود بَر
آن بگو ای گیج که می‌دانی اَش
می‌ندانم می‌ندانم دَر مَکَش
من بِپُرسم کَزْ کجایی هِی مُری؟
تو بگویی نه زِ بَلْخ و نَزْهِری
نه زِ بغداد و نه مَوْصِل نه طِراز
دَر کَشی در نیّ و نی راهِ دراز
خود بگو من از کجایَم باز رَهْ
هست تَنْقیحِ مَناط این جا بَلَه
یا بِپُرسیدم چه خورْدی ناشْتاب
تو بگویی نه شراب و نه کَباب
نه قَدید و نه ثَرید و نه عَدَس
آنچه خورْدی آن بگو تنها و بَسْ
این سُخَن‌خایی دراز از بَهْرِ چیست؟
گفت مُطْرِب زان که مَقْصودم خَفی‌ست
می‌رَمَد اِثْباتْ پیش از نَفْیِ تو
نَفْی کردم تا بَری زِ اثْبات بو
در نَوا آرَم به نَفْی این ساز را
چون بِمیری مرگ گوید راز را

جانْ بَسی کَندیّ و اَنْدَر پرده‌یی
زان که مُردنْ اَصْلْ بُد ناوَرْده‌یی
تا نَمیری نیست جان کَندن تمام
بی‌کَمالِ نَردبان نایی به بام
چون زِ صد پایه دو پایه کَم بُوَد
بام را کوشَنده نامَحْرَم بُوَد
چون رَسَن یک گَزْ زِ صد گَزْ کَمْ بُوَد
آب اَنْدَر دَلْو از چَهْ کی رَوَد؟
غَرقِ این کَشتی نیابی ای امیر
تا بِنَنْهی اَنْدَرو مَنَّ الاَخیر
مَنِّ آخِر اَصْل دان کو طارِق است
کَشتیِ وَسْواس و غَی را غارِق است
آفتابِ گُنبَدِ اَزْرَق شود
کَشتیِ هُشْ چون که مُسْتَغْرَق شود
چون نَمُردی گشت جانْ کَندن دراز
مات شو در صبح ای شَمعِ طِراز
تا نگشتند اَخْتَرانِ ما نَهان
دان که پنهان است خورشیدِ جهان
گُرْز بر خود زَن مَنی دَرهَم شِکَن
زان که پنبه‌یْ گوش آمد چَشمِ تَن
گُرْز بر خود می‌زَنی خود ای دَنی
عکسِ توست اَنْدَر فِعالَم این مَنی
عکسِ خود در صورتِ من دیده‌یی
در قِتالِ خویشْ بَر جوشیده یی
هَمچو آن شیری که در چَهْ شُد فُرو
عکسِ خود را خَصْمِ خود پِنْداشت او
نَفیْ ضِدّ هست باشد بی‌شَکی
تا زِ ضِدّْ ضِد را بِدانی اَنْدکی
این زمان جُز نَفیِ ضِدْ اِعْلام نیست
اَنْدَرین نَشْات دَمی بی‌دام نیست
بی‌حِجابَت باید آن ای ذو لُباب
مرگ را بُگْزین و بَر دَرّان حِجاب
نه چُنان مرگی که در گوری رَوی
مرگِ تبدیلی که در نوری رَوی
مَردْ بالِغ گشت آن بَچْگی بِمُرد
رومی‌یی شُد صِبْغَت زَنگی سُتُرد
خاکْ زَر شُد هیات خاکی نَمانْد
غَمْ فَرَج شُد خارِ غَمْناکی نَمانْد
مُصْطَفی زین گفت کِی اَسْرارجو
مُرده را خواهی که بینی زنده تو؟
می‌رَوَد چون زندگان بر خاکْدان
مُرده و جانَش شُده بر آسْمان
جانْش را این دَمْ به بالا مَسْکَنی ست
گر بِمیرَد روحِ او را نَقْل نیست
زان که پیش از مرگْ او کرده‌ست نَقْل
این به مُردنْ فَهْم آید نه به عقل
نَقْل باشد نه چو نَقْلِ جانِ عام
هَمچو نَقْلی از مَقامی تا مَقام
هرکِه خواهد که بِبینَد بر زمین
مُرده‌یی را می‌رَوَد ظاهِر چُنین
مَر ابوبکرِ تَقی را گو بِبین
شُد زِ صِدّیقی اَمیرُالْمُحْشَرین
اَنْدَرین نَشْاَت نِگَر صِدّیق را
تا به حَشْر اَفْزون کُنی تَصدیق را
پَس مُحَمَّد صد قیامَت بود نَقْد
زان که حَل شُد در فَنایِ حَلّ و عَقْد
زادهٔ ثانیست اَحْمَد در جهان
صد قیامَت بود او اَنْدَر عِیان
زو قیامَت را هَمی‌پُرسیده‌اند
ای قیامَت تا قیامتْ راهْ چند؟
با زبانِ حالْ می‌گفتی بَسی
که زِ مَحْشَر حَشْر را پُرسَد کسی؟
بَهْرِ این گفت آن رَسولِ خوشْ‌پیام
رَمْزِ موتوا قَبْلَ مَوْتٍ یا کِرام
هم‌چُنان که مُرده‌ام من قَبْلِ مَوْت
زان طَرَف آورده‌ام این صیت و صَوْت
پس قیامَت شو قیامَت را بِبین
دیدنِ هر چیز را شَرط است این
تا نگردی او ندانی‌اَش تَمام
خواه آن اَنْوار باشد یا ظَلام
عقل گردی عقل را دانی کَمال
عشق گردی عشق را دانی ذُبال
گُفتَمی بُرهانِ این دَعوی مُبین
گَر بُدی اِدْراکْ اَنْدَر خورْدِ این
هست انجیر این طَرَف بسیارْ و خوار
گَر َرسَد مُرغی قُنُقْ انجیرخوار
در همه عالَم اگر مَرد و زَن اَند
دَمْ به دَمْ در نَزْع و اَنْدَر مُردَن اَند
آن سُخنْشان را وَصیَّتها شِمُر
که پدر گوید در آن دَمْ با پسر
تا بِرویَد عِبْرت و رَحْمَت بِدین
تا بِبُرَّد بیخ بُغْض و رَشک و کین
تو بِدان نیَّت نِگَر در اَقْرِبا
تا زِ نَزْعِ او بِسوزَد دلْ تورا
کُلُّ آتٍ آت آن را نَقْد دان
دوست را در نَزْع و اَنْدَر فَقْد دان
وَزْ غَرَض‌ها زین نَظَر گردد حِجاب
این غَرَض‌ها را بُرون اَفْکَن زِ جیب
وَرْ نَیاری خُشک بر عَجْزی مَایست
دان که با عاجِز گُزیده مُعْجزی‌ست
عَجْزْ زنجیری‌ست زَنْجیرت نَهاد
چَشمْ در زنجیرْنِهْ باید گُشاد
پَس تَضَرُّع کُن که ای هادیِ زیست
باز بودم بَسته گشتم این زِ چیست؟
سَخت‌تَر اَفْشُرده‌اَم در شَر قَدَم
که لَفی خُسْرَم زِ قَهْرَت دَم به دَم
از نَصیحَت‌هایِ تو کَر بوده‌ام
بُت‌شِکَن دَعْویّ و بُتگَر بوده‌ام
یادِ صُنْعَت فَرض‌تَر یا یادِ مرگ؟
مرگْ مانندِ خَزانْ تو اَصْلِ بَرگ
سال‌ها این مرگْ طَبْلَک می‌زَنَد
گوشِ تو بی‌گاه جُنْبِش می‌کُند
گوید اَنْدَر نَزْعْ از جان آه مرگ
این زمان کَردَت زِ خود آگاه مرگ
این گِلویِ مرگ از نَعْره گرفت
طَبْلِ او بِشْکافت از ضَرْبِ شِگِفت
در دقایِقْ خویش را دَر بافتی
رَمْزِ مُردن این زمان دَریافتی

روزِ عاشورا همه اَهْلِ حَلَب
بابِ اِنْطاکیّه اَنْدَر تا به شب
گِرْد آید مَرد و زَن جَمعی عَظیم
ماتَمِ آن خانْدان دارد مُقیم
ناله و نوحه کُنند اَنْدَر بُکا
شیعه عاشورا برایِ کَربَلا
بِشْمُرَند آن ظُلْم‌ها و اِمْتِحان
کَزْ یَزید و شِمْر دید آن خاندان
نَعْره‌هاشان می‌رَوَد در وَیْل و وَشْت
پُر هَمی‌گردد همه صَحرا و دشت
یک غریبی شاعری از رَهْ رَسید
روزِ عاشورا و آن اَفْغان شَنید
شهر را بُگْذاشت و آن سوی رایْ کرد
قَصْدِ جُست و جویِ آن هَیْهای کرد
پُرسْ پُرسانْ می‌شُد اَنْدَر اِفْتِقاد
چیست این غَم؟ بر کِه این ماتَم فُتاد؟
این رئیسِ زَفْت باشد که بِمُرد
این چُنین مَجْمَع نباشد کارِ خُرد
نامِ او وَ الْقابِ او شَرحَم دَهید
که غَریبَم منْ شما اَهْلِ دِهید
چیست نام و پیشه و اَوْصافِ او؟
تا بگویم مَرثیه زَ الْطافِ او
مَرثیه سازم که مَردِ شاعرم
تا ازین جا بَرگ و لالَنْگی بَرَم
آن یکی گُفتَش که هی دیوانه‌یی
تو نه‌یی شیعه عَدوِّ خانه‌یی
روزِ عاشورا نمی‌دانی که هست
ماتَمِ جانی که از قَرنی بِهْ است؟
پیشِ مؤمن کِی بُوَد این غُصّه خوار؟
قَدْرِ عشقِ گوش عشقِ گوشْوار
پیشِ مؤمن ماتَمِ آن پاکْ‌روح
شُهره‌تَر باشد زِ صد طوفانِ نوح

گفت آری لیکْ کو دورِ یَزید؟
کی بُده‌ست این غَم؟ چه دیر این جا رَسید
چَشمِ کوران آن خِسارَت را بِدید
گوشِ کَرّان آن حِکایَت را شَنید
خُفته بودَسْتید تا اکنون شما
که کُنون جامه دَریدیْت از عَزا؟
پَس عَزا بر خود کُنید ای خُفتگان
زان که بَد مرگی‌ست این خوابِ گِران
روحِ سُلْطانی زِ زندانی بِجَست
جامه چِه دْرانیم و چون خاییم دست؟
چون که ایشان خُسروِ دین بوده‌اند
وَقتِ شادی شُد چو بِشْکَسْتَند بَند
سویِ شادُروانِ دولت تاختند
کُنده و زَنجیر را اَنْداختند
روزِ مُلْک است و گَش و شاهَنْشَهی
گَر تو یک ذَرّه ازیشان آگَهی
وَرْ نه‌یی آگَه بُرو بر خود گِری
زان که در اِنْکارِ نَقل و مَحْشری
بر دل و دینِ خَرابَت نوحه کُن
که نمی‌بینَد جُز این خاکِ کُهُن
وَرْ هَمی‌بینَد چرا نَبْوَد دلیر؟
پُشت دار و جانْ سپار و چَشمْ ‌سیر؟
در رُخَت کو از میِ دینْ فَرُّخی؟
گَر بِدیدی بِحْر کو کَفِّ سَخی؟
آن که جو دید آب را نَکْنَد دَریغ
خاصه آن کو دید آن دریا و میغ

مورْ بر دانه بِدان لَرْزان شود
که زِ خَرمَن‌هایِ خوشْ اَعْمی بُوَد
می‌کَشَد آن دانه را با حِرص و بیم
که نمی‌بینَد چُنان چاشِ کَریم
صاحِبِ خَرمَن همی‌گوید که هی
ای زِ کوری پیشِ تو مَعْدومْ شی
تو زِ خَرمَن‌های ما آن دیده‌یی
که در آن دانه به جانْ پیچیده‌یی
ای به صورتْ ذَرّه کیوان را بِبین
مورِ لَنْگی رو سُلَیمان را بِبین
تو نه‌یی این جسم تو آن دیده‌یی
وا رَهی از جسم گَر جانْ دیده‌یی
آدمی دیده‌ست باقی گوشت و پوست
هرچه چَشمَش دیده است آن چیزْ اوست
کوه را غَرقه کُند یک خُم زِ نَم
مَنْفَذَش چون باز باشد سویِ یَم
چون به دریا راه شُد از جانِ خُم
خُمِّ با جَیحون بَرآرَد اُشْتُلُم
زان سَبَب قُل گفتهٔ دریا بُوَد
هرچه نُطْقِ اَحمَدی گویا بُوَد
گفتهٔ او جُمله دُرِّ بَحْر بود
که دِلَش را بود در دریا نُفوذ
دادِ دریا چون زِ خُمِّ ما بُوَد
چه عَجَب در ماهی‌یی دریا بُوَد
چَشمِ حِسْ اَفْسُرد بر نَقْشِ مَمَر
تُشْ مَمَر می‌بینی و او مُسْتَقَر
این دُوی اَوْصاف دیدِ اَحْوَل است
وَرْنه اَوَّل آخِر آخِرْاَوَّل است
هی زِ چه معلوم گردد این؟ زِ بَعْث
بَعْث را جو کَم کُن اَنْدَر بَعثْ بَحث
شَرطِ روزِ بَعْث اَوَّل مُردن است
زان که بَعْث از مُرده زنده کردن است
جُمله عالَم زین غَلَط کردند راه
کَزْ عَدَم تَرسنَد و آن آمد پَناه
از کجا جوییم عِلْم؟ از تَرکِ عِلْم
از کجا جوییم سِلْم؟ از تَرکِ سِلْم
از کجا جوییم هست؟ از تَرکِ هست
از کجا جوییم سیب؟ از تَرکِ دست
هم تو تانی کرد یا نِعْمَ الْمُعین
دیدهٔ مَعْدوم‌بین را هست بین
دیده‌یی کو از عَدَم آمد پَدید
ذاتِ هستی را همه مَعْدوم دید
این جهانِ مُنْتَظِم مَحْشَر شود
گَر دو دیده مُبْدَل و اَنْوَر شود
زان نِمایَد این حَقایِقْ ناتَمام
که بَرین خامان بُوَد فَهْمَش حَرام
نِعْمَتِ جَنّات خوش بر دوزخی
شُد مُحَرَّم گَرچه حَق آمد سَخی
در دَهانَش تَلْخ آید شَهْدِ خُلْد
چون نَبود از وافیانْ در عَهْدِ خُلْد
مَر شما را نیز در سوداگَری
دست کِی جُنبَد چو نَبْوَد مُشتری؟
کِی نَظاره اَهْلِ بِخْریدن بُوَد؟
آن نِظاره گولْ گردیدن بُوَد
پُرسْ پُرسان کین به چند و آن به چند؟
از پِیِ تَعبیرِ وَقت و ریش‌خَند
از مَلولی کالِه می‌خواهد زِ تو
نیست آن کَس مُشتریّ و کالِه‌جو
کاله را صد بار دید و باز داد
جامه کِی پیمود او؟ پیمودْ باد
کو قُدوم و کَرّ و فَرِّ مُشتری؟
کو مِزاح گَنْگلیِّ سَرسَری؟
چون که در مُلْکَش نباشد حَبّه یی
جُز پِیِ گَنْگَل چه جویَد جُبّه‌یی؟
در تجارت نیسْتَش سَرمایه‌یی
پَس چه شخصِ زشتِ او چه سایه‌یی
مایه در بازارِ این دنیا زَراست
مایه آن جا عشق و دو چَشمِ تَراست
هر کِه او بی‌مایه‌یی بازار رَفت
عُمر رَفت و بازگشت او خامْ تَفْت
هی کجا بودی برادر؟ هیچ جا
هی چه پُختی بَهْرِ خوردن؟ هیچ با
مُشتری شو تا بِجُنبَد دستِ من
لَعْل زایَد مَعْدَنِ آبَسْتِ من
مُشتری گَرچه که سُست و بارِد است
دَعوتِ دین کُن که دَعوتْ وارِد است
باز پَرّان کُن حَمامِ روحْ گیر
در رَهِ دَعوتْ طَریقِ نوحْ گیر
خِدمَتی می‌کُن برای کِردگار
با قَبول و رَدِّ خَلْقانَت چه کار؟

آن یکی می‌زَد سَحوری بر دَری
دَرگَهی بود و رَواقِ مِهْتَری
نیمْ‌شب می‌زَد سَحوری را به جِد
گفت او را قایلی کِی مُسْتَمِد
اَوَّلا وَقتِ سَحَر زَن این سَحور
نیمْ‌شب نَبْوَد گَهِ این شَرّ و شور
دیگر آن که فَهْم کُن ای بوالْهَوَس
که دَرین خانه دَرونْ خود هست کَس؟
کَس درین جا نیست جُز دیو و پَری
روزگارِ خود چه یاوه می‌بَری
بَهْرِ گوشی می‌زَنی دَف گوش کو؟
هوش باید تا بِدانَد هوش کو؟
گفت گُفتی بِشْنو از چاکر جواب
تا نَمانی در تَحَیُّر و اِضْطَراب
گَرچه هست این دَمْ بَرِ تو نیمْ‌شب
نَزدِ من نزدیک شُد صُبحِ طَرَب
هر شِکَستی پیشِ مَن پیروز شُد
جُمله شب‌ها پیشِ چَشمَم روز شُد
پیشِ تو خون است آبِ رودِ نیل
نَزدِ من خون نیست آب‌ست ای نَبیل
در حَقِ تو آهن است آن و رُخام
پیشِ داوودِ نَبی موم است و رام
پیشِ تو که بَس گران است و جَماد
مُطْرب است او پیشِ داوود اوسْتاد
پیش تو آن سنگْ‌ریزه ساکت است
پیشِ اَحمَد او فَصیح و قانِت است
پیشِ تو اُسْتونِ مَسجد مُرده‌یی‌ست
پیشِ اَحمَد عاشقی دلْ بُرده‌یی‌ست
جُمله اَجْزایِ جهانْ پیشِ عَوام
مُرده و پیشِ خدا دانا و رام
آنچه گفتی کَنْدَرین خانه وْ سَرا
نیست کَس چون می‌زَنی این طَبْل را؟
بَهْرِ حَقْ این خَلْق زَرها می‌دَهَند
صد اَساسِ خیر و مَسجد می‌نَهَند
مال و تَنْ در راهِ حَجِّ دورْدست
خوش هَمی‌بازَند چون عُشّاق مَست
هیچ می‌گویند کان خانه تَهی‌ست؟
بلکه صاحِب‌خانه جانِ مُخْتَبی‌ست
پُر همی‌بینَد سَرایِ دوست را
آن کِه از نورِ اِلهَسْتَش ضیا
بَس سَرایِ پُر زِ جمع و اَنْبُهی
پیشِ چَشمِ عاقِبَت‌بینان تَهی
هر کِه را خواهی تو در کعبه بِجو
تا بِروید در زمانْ او پیشِ رو
صورتی کو فاخِر و عالی بُوَد
او زِ بَیْتُ اللهْ کِی خالی بُوَد؟
او بُوَد حاضِر مُنَزَّه از رِتاج
باقیِ مَردم برایِ احتیاج
هیچ می‌گویند کین لَبَّیک‌ها
بی‌نِدایی می‌کُنیم آخِر چرا؟
بلکه توفیقی که لَبَّیک آوَرَد
هست هر لحظه نِدایی از اَحَد
من به بو دانَم که این قصر و سَرا
بَزْمِ جانْ افْتاد و خاکَش کیمیا
مِسِّ خود را بر طَریقِ زیر و بَم
تا اَبَد بر کیمیایَش می‌زَنَم
تا بِجوشَد زین چُنین ضَرْبِ سَحور
در دُراَفْشانیّ و بَخشایش بُحور
خَلْق در صَفِّ قِتال و کارْزار
جانْ هَمی‌بازَنْد بَهْرِ کِردگار
آن یکی اَنْدَر بَلا اَیّوب‌وار
وان دِگَر در صابِری یَعْقوب‌وار
صد هزاران خَلْق تشنه وْ مُسْتَمَند
بَهْرِ حَقْ از طَمْعْ جَهْدی می‌کُنند
من هم از بَهْرِ خداوندِ غَفور
می‌زَنَم بر دَر به امّیدَش سَحور
مُشتری خواهی که از وِیْ زَر بَری؟
بِهْ زِ حَقْ کی باشد ای دل مُشتری؟
می‌خَرَد از مالَت اَنْبانی نَجِس
می‌دَهَد نور ضمیری مقتبس
می‌سِتانَد این یَخ جسمِ فَنا
می‌دَهَد مُلْکی بُرون از وَهْم ما
می‌سِتانَد قطرهٔ چَندی زِ اشک
می‌دَهَد کوثَر که آرَد قَنْدْ رَشْک
می‌سِتانَد آهِ پُر سودا و دود
می‌دَهَد هر آه را صد جاهْ سود
بادِ آهی کَابْرِ اشکِ چَشمْ رانْد
مَر خَلیلی را بِدان اَوّاه خوانْد
هین دَرین بازارِ گَرم بی‌نَظیر
کُهنه‌ها بِفْروش و مُلْکِ نَقْد گیر
وَرْ تورا شَکّی و رَیْبی رَهْ زَنَد
تاجِرانِ اَنْبیا را کُن سَنَد
بَسْ که اَفْزود آن شَهَنْشَه بَختَشان
می‌نَتانَد که کَشیدن رَختَشان

تَنْ فِدایِ خار می‌کرد آن بِلال
خواجه‌اَش می‌زَد برایِ گوشْمال
که چِرا تو یادِ اَحمَد می‌کُنی؟
بَندهٔ بَدْ مُنْکِر دین مَنی؟
می‌زَد اَنْدَر آفتابش او به خار
او اَحَد می‌گفت بَهْرِ اِفْتِخار
تا که صِدّیق آن طَرَف بَرمی‌گُذشت
آن اَحَد گفتن به گوشِ او بِرَفت
چَشمِ او پُر آب شُد دلْ پُرعَنا
زان اَحَد می‌یافت بویِ آشنا
بعد از آن خَلْوَت بِدیدَش پَند داد
کَزْ جُهودان خُفْیه می‌دار اِعْتِقاد
عالِمُ السِّراست پنهان دار کام
گفت کردم توبه پیشَت ای هُمام
روزِ دیگر از پِگَه صِدّیق تَفْت
آن طَرَف از بَهْرِ کاری می‌بِرَفت
بازْ اَحَد بِشْنید و ضَربِ زَخْمِ خار
بَرفُروزید از دِلَش سوز و شَرار
بازْ پَندَش داد باز او توبه کرد
عشق آمد توبهٔ او را بِخَورْد
توبه کردن زین نَمَط بسیار شُد
عاقِبَت از توبه او بیزار شُد
فاش کرد اِسْپُرد تَنْ را در بَلا
کِی مُحَمَّد ای عَدوِّ توبه‌ها
ای تَنِ من وِیْ رَگِ منْ پُر زِ تو
توبه را گُنجا کجا باشد دَرو؟
توبه را زین پَسْ زِ دل بیرون کُنم
از حَیاتِ خُلْد توبه چون کُنم؟
عشقْ قَهّاراست و من مَقْهورِعشق
چون شِکَر شیرین شُدم از شورِعشق
بَرگِ کاهَم پیشِ تو ای تُند باد
من چه دانم که کجا خواهم فُتاد؟
گَر هِلالَم گَر بِلالَمْ می‌دَوَم
مُقْتَدیِّ آفتابَت می‌شَوَم
ماه را با زَفْتی و زاری چه کار؟
در پِیِ خورشیدْ پویَد سایه‌وار
با قَضا هر کو قَراری می‌دَهَد
ریشْ‌خَندِ سَبْلَتِ خود می‌کُند
کاهْ‌بَرگی پیشِ باد آن گَهْ قَرار؟
رَسْتخیزی وان گَهانی عَزْمِ‌کار؟
گُربه در اَنْبانَم اَنْدَر دستِ عشق
یک‌دَمی بالا و یک‌دَمْ پَستِ عشق
او هَمی‌گَردانَدَم بر گِرْدِ سَر
نه به زیرْ آرام دارم نه زَبَر
عاشقان در سَیْلِ تُند افتاده‌اند
بر قَضایِ عشقْ دلْ بِنْهاده‌اند
هَمچو سنگِ آسیا اَنْدَر مَدار
روز و شب گَردان و نالانْ بی‌قَرار
گَردشَش بر جویْ جویان شاهِد است
تا نگوید کَسْ که آن جو راکِد است
گَر نمی‌بینی تو جو را در کَمین
گَردِشِ دولابِ گَردونی بِبین
چون قَراری نیست گَردون را ازو
ای دل اَخْتَروار آرامی مَجو
گَر زَنی در شاخْ دستی کِی هِلَد؟
هر کجا پیوند سازی بِسْکُلَد
گَر نمی‌بینی تو تَدْویرِ قَدَر
در عَناصِر جوشِش و گَردِشْ نِگَر
زان که گَردش‌هایِ آن خاشاک و کَف
باشد از غَلْیانِ بَحْرِ با شَرَف
بادِ سَرگَردان بِبینْ اَنْدَر خُروش
پیشِ اَمْرَشْ موجِ دریا بین به جوش
آفتاب و ماه دو گاوِ خَراس
گِرْد می‌گردند و می‌دارند پاس
اَخْتَران هم خانه خانه می‌دَوَند
مَرکَبِ هر سَعْد و نَحْسی می‌شوند
اَخْتَرانِ چَرخْ گَر دورَند هی
وین حَواسَت کاهِلَند و سُست‌پِی
اَخْتَران چَشم و گوش و هوشِ ما
شب کجایَند و به بیداری کجا؟
گاه در سَعْد و وِصال و دِلْخوشی
گاهْ در نَحْس فِراق و بی‌هُشی
ماهِ گَردونْ چون دَرین گردیدن است
گاهْ تاریک و زمانی روشن است
گَهْ بهار و صَیْف هَمچون شَهْد و شیر
گَهْ سیاسَتْگاهِ برف و زَمْهَریر
چون که کُلیّاتْ پیشِ او چو گوست
سُخْره و سَجْده کُنِ چوگانِ اوست
تو که یک جُزوی دِلا زین صدهزار
چون نباشی پیشِ حُکْمَش بی‌قَرار؟
چون سُتوری باشْ در حُکْمِ امیر
گَهْ در آخُر حَبْس گاهی در مَسیر
چون که بر میخَت بِبَنْدَد بَسته باش
چون که بُگْشایَد بُرو بر جَسته باش
آفتاب اَنْدَر فَلَک کَژْ می‌جَهَد
در سِیَه‌رویی کُسوفَش می‌دَهَد
کَزْ ذَنَب پَرهیز کُن هین هوش‌دار
تا نگردی تو سِیَه‌رو دیگْ‌وار
ابر را هم تازیانه‌یْ آتَشین
می‌زَنَندَش کان چُنان رو نه چُنین
بر فُلان وادی بِبار این سو مَبار
گوشْمالَش می‌دَهَد که گوش دار
عقلِ تو از آفتابی بیش نیست
اَنْدَر آن فکری که نَهْی آمد مَایست
کَژْ مَنِه ای عقل تو هم گامِ خویش
تا نَیایَد آن خُسوفِ رو به پیش
چون گُنَه کمتر بُوَد نیم آفتاب
مُنْکَسِف بینیّ و نیمی نورْتاب
که به قَدْرِ جُرم می‌گیرم تو را
این بُوَد تَقْریر در داد و جَزا
خواه نیک و خواه بَدْ فاش و سَتیر
بر همه اَشْیا سَمیعیم و بَصیر
زین گُذَر کُن ای پدر نوروز شد
خَلْق از خَلّاقْ خوش پَدفوز شُد
باز آمد آبِ جانْ در جویِ ما
باز آمد شاهِ ما در کویِ ما
می‌خُرامَد بَخْت و دامَن می‌کَشَد
نوبَتِ توبه شِکَستن می‌زَنَد
توبه را بارِ دِگَر سَیْلاب بُرد
فُرصَت آمد پاسْبان را خواب بُرد
هر خُماری مَست گشت و باده خَورْد
رَخْت را امشب گِرو خواهیم کرد
زان شراب لَعْلِ جانِ جانْ‌فَزا
لَعْل اَنْدَر لَعْل اَنْدَرلَعل ما
باز خُرَّم گشت مَجْلِسْ دِلْفُروز
خیز دَفْعِ چَشمِ بَد اِسْپَند سوز
نَعْرهٔ مَستانِ خوش می‌آیَدَم
تا اَبَد جانا چُنین می‌بایَدَم
نَکْ هِلالی با بِلالی یار شُد
زَخْمِ خارْ او را گُل و گُلْزار شُد
گَر زِ زَخْمِ خارْ تَنْ غَربال شُد
جان و جِسمَم گُلْشَنِ اِقْبال شُد
تَنْ به پیشِ زَخْمِ خارِ آن جُهود
جانِ من مَست و خَرابِ آن وَدود
بویِ جانی سویِ جانم می‌رَسَد
بویِ یارِ مهربانم می‌رَسَد
از سویِ مَعْراج آمد مُصْطَفی
بر بِلالَش حَبَّذا لی حَبَّذا
چون که صِدّیق از بِلالِ دَمْ دُرُست
این شَنید از توبهٔ او دستْ شُست

بَعد از آن صِدّیق پیشِ مُصْطَفی
گفت حالِ آن بِلالِ با وَفا
کان فَلَک‌پیمایِ میمونْ‌بالِ چُست
این زمان در عشق و اَنْدَر دام توست
بازِ سُلْطان است زان جُغْدانْ به رَنج
در حَدَث مَدْفون شُده‌ست آن زَفْتْ‌گنج
جُغْدها بر بازْ اِسْتَم می‌کُنند
پَرّ و بالَش بی‌گُناهی می‌کُنند
جُرمِ او این است کو بازست و بَسْ
غیرِ خوبی جُرمِ یوسُف چیست پَسْ؟
جُغْد را ویرانه باشد زاد و بود
هَستَشان بر بازْ زان زَخمِ جُهود
که چرا می یاد آری زان دیار؟
یا زِ قَصر و ساعِدِ آن شَهریار؟
در دِهِ جُغْدانْ فُضولی می‌کُنی
فِتْنه و تَشْویش در می‌اَفْکَنی
مَسْکَنِ ما را که شُد رَشْکِ اَثیر
تو خرابه خوانی و نامِ حَقیر؟
شَیْد آوَردی که تا جُغْدانِ ما
مَر تورا سازند شاه و پیشوا
وَهْم و سودایی دریشان می‌تَنی
نامِ این فردوسْ ویران می‌کُنی؟
بر سَرَت چندان زَنیم ای بَدْ صِفات
که بگویی تَرکِ شَیْد و تُرَّهات
پیشِ مشرقْ چارْمیخَش می‌کُنند
تَنْ بِرِهنه شاخِ خارَش می‌زَنَند
از تَنَش صد جایْ خونْ بَر می‌جَهَد
او اَحَد می‌گوید و سَر می‌نَهَد
پَندها دادم که پنهان دار دین
سِرّ بِپوشان از جُهودانِ لَعین
عاشق است او را قیامت آمَده ست
تا دَرِ توبه بَرو بَسته شُده ست
عاشقیّ و توبه یا اِمْکانِ صَبر
این مُحالی باشد ای جان بَسْ سِطَبْر
توبه کِرْم و عشقْ هَمچون اَژدَها
توبه وَصْفِ خَلْق و آن وَصْفِ خدا
عشقْ زَ اَوْصافِ خدایِ بی‌نیاز
عاشقی بر غیرِ او باشد مَجاز
زان که آن حُسنِ زَرْاَنْدود آمده‌ست
ظاهِرَش نور اَنْدَرون دود آمده‌ست
چون رَوَد نور و شود پیدا دُخان
بِفْسُرَد عشقِ مَجازی آن زمان
وا رَوَد آن حُسنْ سویِ اَصْلِ خَود
جسمْ مانَد گَنْده و رُسوا و بَد
نورِ مَهْ راجِع شود هم سویِ ماه
وا رَوَد عکسَش زِ دیوارِ سیاه
پَس بِمانَد آب و گِلْ بی‌آن نِگار
گردد آن دیوارِ بی‌مَهْ دیوْوار
قَلْب را که زَرْ ز رویِ او بِجَست
بازگشت آن زَر به کانِ خود نِشَست
پَس مِسِ رُسوا بِمانَد دودْوَش
زو سِیَه‌ روتَر بِمانَد عاشقش
عشقِ بینایان بُوَد بر کانِ زَر
لاجَرَم هر روز باشد بیش تَر
زان که کان را در زَری نَبْوَد شریک
مَرحَبا ای کانِ زَرْ لاشَکَّ فیک
هر کِه قَلْبی را کُند اَنْبازِ کان
وا رَوَد زَرْ تا بکانِ لامَکان
عاشق و معشوقْ مُرده زِ اضْطِراب
مانْده ماهی رَفته زان گردابْ آب
عشقِ رَبّانی‌ست خورشیدِ کَمال
اَمْرِ نورِ اوست خَلْقانْ چون ظِلال
مُصْطَفی زین قِصّه چون خوش بَرشِکُفت
رَغْبَت اَفْزون گشت او را هم به گُفت
مُسْتَمِع چون یافت هَمچون مُصْطَفی
هر سَرِ مویَش زبانی شُد جدا
مُصْطَفی گُفتَش که اکنون چاره چیست؟
گفت این بنده مَر او را مُشتری‌ست
هر بَها که گوید او را می‌خَرَم
در زیان و حَیْفِ ظاهِر نَنْگَرَم
کو اسیرُ اللهِ فی الاَرْض آمده‌ست
سُخْرهٔ خشمِ عَدُوَّ اللهْ شُده‌ست

مُصْطَفی گُفتَش که اِقْبال‌جو
اَنْدَرین من می‌شَوَم اَنْبازِ تو
تو وَکیلم باش نیمی بَهْرِ من
مُشتری شو قَبْض کُن از من ثَمَن
گفت صد خِدمَت کُنم رَفت آن زمان
سویِ خانه‌یْ آن جُهودِ بی‌اَمان
گفت با خود کَزْ کَفِ طِفْلان گُهَر
بَسْ تَوان آسان خَریدن ای پدر
عقل و ایمان را ازین طِفْلانِ گول
می‌خَرَد با مُلْکِ دنیا دیوِ غول
آن چُنان زینَت دَهَد مُردار را
که خَرَد زیشان دو صد گُلْزار را
آن‌چُنان مهتاب پیماید به سحر
کَزْ خَسان صد کیسه بِرْبایَد به سِحْر
انبیاشان تاجری آموختند
پیشِ ایشانْ شَمع دین اَفْروختند
دیو و غول ساحر از سحر و نبرد
اَنْبیا را در نَظَرْشان زشت کرد
زشت گرداند به جادویی عدو
تا طَلاق اُفْتَد میانِ جُفت و شو
دیده‌هاشان را به سحر می‌دوختند
تا چُنین جوهر به خَسْ بِفْروختند
این گهر از هر دو عالم برترست
هین بِخَر زین طِفْلِ جاهِلْ کو خَراست
پیش خر خرمهره و گوهر یکیست
آن اَشَک را دَر دُر و دریا شَکی‌ست
منکر بحرست و گوهرهای او
کِی بود حیوان در و پیرایه‌جو
در سر حیوان خدا ننهاده است
کو بُوَد در بَندِ لَعْل و دُرپَرَست
مر خران را هیچ دیدی گوش‌وار
گوش و هوشِ خَر بُوَد در سَبزه‌زار
احسن التقویم در والتین بخوان
که گِرامی گوهراست ای دوست جان
احسن التقویم از عرش او فزون
اَحْسَنَ التَّقویم از فِکْرَت بُرون
گر بگویم قیمت این ممتنع
من بِسوزَم هم بِسوزَد مُسْتَمِع
لب ببند اینجا و خر این سو مران
رَفت این صِدّیق سویِ آن خَران
حلقه در زد چو در را بر گشود
رَفت بی‌خود در سَرایِ آن جُهود
بی‌خود و سرمست و پر آتش نشست
از دَهانَش بَسْ کلامِ تَلْخ جَست
کین ولی الله را چون می‌زنی
این چه حِقْد است ای عَدِّو روشنی؟
گر ترا صدقیست اندر دین خود
ظُلْم بر صادق دِلَت چون می‌دَهَد؟
ای تو در دین جهودی ماده‌ای
کین گُمان داری تو بر شه‌زاده‌یی
در همه ز آیینهٔ کژساز خود
مَنْگَر ای مَردود نفرین اَبَد
آنچ آن دم از لب صدیق جست
گَر بگویم گُم کُنی تو پای و دست
آن ینابیع الحکم هم‌چون فرات
از دَهانِ او دَوانْ از بی‌جِهات
هم‌چو از سنگی که آبی شد روان
نه زِ پَهْلو مایه دارد نَزْمیان
اسپر خود کرده حق آن سنگ را
بَر گُشاده آبِ مینا رَنگ را
هم‌چنانک از چشمهٔ چشم تو نور
او رَوان کرده‌ست بی‌بُخْل و فُتور
نه ز پیه آن مایه دارد نه ز پوست
رویْ‌پوشی کرد در ایجادْ دوست
در خلای گوش باد جاذبش
مُدرِکِ صِدْقِ کلام و کاذِبَش
آن چه بادست اندر آن خرد استخوان
کو پَذیرد حَرف و صَوْتِ قِصّه‌خوان؟
استخوان و باد روپوشست و بس
در دو عالَم غیرِ یَزدان نیست کَس
مستمع او قایل او بی‌احتجاب
زان که اَلاُذْنانْ مِنَ الرَّاسْ ای مُثاب
گفت رحمت گر همی‌آید برو
زَرْ بِدِه بِسْتانَش ای اِکْرام‌خو
از منش وا خر چو می‌سوزد دلت
بی‌مَئونَت حَلْ نگردد مُشکِلَت
گفت صد خدمت کنم پانصد سجود
بنده‌یی دارم تَن اسپید و جُهود
تن سپید و دل سیاهستش بگیر
در عِوَض دِه تَنْ سیاه و دلْ مُنیر
پس فرستاد و بیاورد آن همام
بود اَلْحَق سخت زیبا آن غُلام
آنچنان که ماند حیران آن جهود
آن دلِ چون سَنگَش از جا رفت زود
حالت صورت‌پرستان این بود
سَنگَشان از صورتی مومین بُوَد
باز کرد استیزه و راضی نشد
که بَرین اَفْزون بِدِه بی‌هیچ بُد
یک نصاب نقره هم بر وی فزود
تا که راضی گشت حِرصِ آن جُهود

قَهقَهه زد آن جُهودِ سَنگْ‌ْدل
از سَرِ اَفْسوس و طَنْز و غِشّ و غِلّ
گفت صِدّ یقَش که این خنده چه بود؟
در جوابِ پُرسشْ او خنده فُزود
گفت اگر جِدَّت نبودیّ و غِرام
در خریداریِّ این اَسْوَدْ غُلام
من زِ اسْتیزه نمی‌جوشیدَمی
خود به عُشرِ اینْش بِفْروشیدَمی
کو به نَزدِ من نَیَرزَد نیمْ دانگ
تو گِران کردی بَهایَش را به بانگ
پَس جوابَش داد صِدّیق ای غَبی
گوهری دادی به جَوْزی چون صَبی
کو به نَزدِ من هَمی‌اَرْزَد دو کَوْن
من به جانَش ناظِرَسْتَم تو به لَوْن
زَرِّ سرخ است او سِیَه‌ تاب آمده
از برایِ رَشکِ این اَحمَق‌کَدِه
دیده‌یی این هفت رَنگِ جسم ها
در نَیابَد زین نِقابْ آن روح را
گَر مِکیسی کرده‌یی در بَیْعْ بیش
دادَمی من جُمله مُلْک و مالِ خویش
وَرْ مِکاس اَفْزودی‌یی من زِ اهْتِمام
دامَنی زَر کردَمی از غیرْ وام
سَهْل دادی زان که اَرْزان یافتی
دُر نَدیدی حُقّه را نَشْکافتی
حُقّه سَربَسته جَهْلِ تو بِداد
زود بینی که چه غَبْنَت اوفْتاد
حُقّهٔ پُر لَعْل را دادی به باد
هَمچو زَنگی در سِیَه‌ رویی تو شاد
عاقِبَت وا حَسْرَتا گویی بَسی
بَخت ودولَت را فُروشَد خود کسی؟
بَخت با جامه‌یْ غُلامانه رَسید
چَشمِ بَدبَختَت به جُز ظاهِر ندید
او نِمودَت بَندگیّ خویشتن
خویِ زشتَت کرد با او مَکْر و فَن
این سِیَه‌اَسْرارِ تَنْ ‌اسْپید را
بُت‌پَرَستانه بگیر ای ژاژْخا
این ترا و آن مرا بُردیم سود
هین لَکُمْ دینٌ وَلی دینْ ای جُهود
خود سِزایِ بُت‌پَرَستان این بُوَد
جُلَّش اَطْلَس اسبِ او چوبین بُوَد
هَمچو گورِ کافرانْ پُر دود و نار
وَزْ بُرون بَر پُشْته صد نَقْش و نِگار
هَمچو مالِ ظالِمانْ بیرون جَمال
وَزْ دَرونَش خونِ مَظْلوم و وَبال
چون مُنافق از بُرونْ صَوْم و صَلات
وَزْ دَرونْ خاکِ سیاهِ بی‌نَبات
هَمچو ابری خالی‌یی پُر قَرّ و قُرّ
نه دَرو نَفْعِ زمین نه قوتِ بُر
هَمچو وَعْده‌یْ مَکْر و گفتارِ دروغ
آخِرَش رُسوا و اَوَّل با فُروغ
بعد از آن بِگْرفت او دستِ بلال
آن زِ زَخْمِ ضِرسِ مِحْنَت چون خِلال
شُد خِلالی در دَهانی راه یافت
جانِبِ شیرینْ‌زبانی می‌شِتافت
چون بِدید آن خسته رویِ مُصْطَفی
خَرَّ مَغْشیًّا فُتاد او بر قَفا
تا به دیری بی‌خود و بی‌خویش مانْد
چون به خویش آمد زِ شادی اشک رانْد
مُصْطَفی‌اَش در کِنار خود کَشید
کَس چه دانَد بَخششی کو را رَسید؟
چون بُوَد مِسّی که بر اِکْسیر زد
مُفْلِسی بر گنجِ پُر توفیر زد
ماهیِ پَژمُرده در بَحْر اوفْتاد
کارَوانِ گُم شُده زد بر رَشاد
آن خِطاباتی که گفت آن دَم نَبی
گَر زَنَد بر شبْ بر آیَد از شبی
روزِ روشن گردد آن شب چون صَباح
من نَتوانم باز گفت آن اِصْطِلاح
خود تو دانی که آفتابی در حَمَل
تا چه گوید با نَبات و با دَقَل
خود تو دانی هم که آن آبِ زُلال
می چه گوید با ریاحین و نِهال
صُنْعِ حَقْ با جُمله اَجْزایِ جهان
چون دَم و حَرف است از اَفْسونگران
جَذْبِ یَزدان با اَثَرها و سَبَب
صد سُخَن گوید نَهانْ بی‌حَرف و لب
نه که تاثیر از قَدَر معمول نیست
لیکْ تاثیرش ازو مَعْقول نیست
چون مُقَلِّد بود عقل اَنْدَر اصول
دان مُقَلِّد در فُروعَش ای فُضول
گَر بِپُرسَد عقلْ چون باشد مَرام؟
گو چُنان که تو ندانی وَالسَّلام

گفت ای صِدّیق آخر گُفتَمَت
که مرا اَنْباز کُن در مَکْرُمَت
گفت ما دو بَندگانِ کویِ تو
کَردَمَش آزادْ من بر رویِ تو
تو مرا می‌دار بَنده وْ یارِ غار
هیچ آزادی نخواهم زینهار
که مرا از بَندگیْت آزادی است
بی‌تو بر من مِحْنَت و بیدادی است
ای جهان را زنده کرده زِ اصْطِفا
خاص کرده عام را خاصه مرا
خواب‌ها می‌دید جانم در شَباب
که سَلامَم کرد قُرصِ آفتاب
از زمینم بَرکَشید او بر سَما
هَمرَهِ او گشته بودم زِ ارْتِقا
گفتم این ماخولیا بود و مُحال
هیچ گردد مُسْتَحیلی وَصْفِ حال؟
چون تورا دیدم بدیدم خویش را
آفرین آن آیِنهٔ خوش کیش را
چون تورا دیدم مُحالَم حال شُد
جانِ من مُسْتَغرِقِ اِجْلال شُد
چون تورا دیدم خود ای روحُ الْبِلاد
مِهْرِ این خورشید از چَشمَم فُتاد
گشت عالی‌هِمَّت از نو چَشمِ من
جُز به خواری نَنْگَرَدد اَنْدَر چَمَن
نورْ جُستم خود بِدیدَم نورِ نور
حورْ جُستم خود بِدیدَم رَشکِ حور
یوسُفی جُستَم لَطیف و سیمْ تَن
یوسُفِسْتانی بِدیدَم در تو من
در پِیِ جَنَّت بُدَم در جُست و جو
جَنَّتی بِنْمود از هر جُزوِ تو
هست این نِسْبَت به من مَدح و ثَنا
هست این نِسْبَت به تو قَدْح و هِجا
هَمچو مَدْحِ مَردِ چوپانِ سَلیم
مَر خدا را پیشِ موسیِّ کَلیم
که بِجویَم اُشْپُشَت شیرت دَهَم
چارُقَت دوزم من و پیشَت نَهَم
قَدْحِ او را حَقْ به مَدحی بَرگرفت
گَر تو هم رَحمَت کُنی نَبْوَد شِگِفت
رَحْم فَرما بر قُصورِ فَهْم ها
ای وَرایِ عقل‌ها و وَهْم ها
اَیُّها الْعُشاق اِقْبالی جدید
از جهانِ کُهنهٔ نوگَر رَسید
زان جهان کو چارهٔ بیچاره‌جوست
صد هزاران نادره دنیا دَروست
اَبْشِرُوا یا قَوْمُ اِذْجاءَ الْفَرَج
اِفْرَحوا یا قَوْمُ قَدْ زالَ الْحَرَج
آفتابی رَفت در کازه‌یْ هِلال
در تَقاضا که اَرِحْنا یا بِلال
زیرِ لب می‌گفتی از بیمِ عَدو
کوریِ او بر مِناره رو بگو
می‌دَمَد در گوشِ هر غمگینْ بَشیر
خیز ای مُدْبِر رَهِ اِقْبال گیر
ای دَرین حَبْس و دَرین گَنْد و شُپُش
هین که تا کَس نَشْنَود رَستی خَمُش
چون کُنی خامُش کُنون ای یارِ من
کَزْ بُنِ هر مو بَرآمَد طَبْل‌زَن
آن‌چُنان کَر شُد عَدوِّ رَشکْ‌خو
گوید این چندین دُهُل را بانگْ کو؟
می‌زَنَد بر روش ریحان که طَری‌ست
او زِ کوری گوید این آسیب چیست؟
می‌شُکُنجد حورْ دَستَش می‌کَشَد
کورْ حیران کَزْ چه دَردَم می‌کُند
این کَشاکَش چیست بر دست و تَنَم؟
خُفته‌اَم بُگْذار تا خوابی کُنم
آن که در خوابَش هَمی‌جویی وِیْ است
چَشم بُگْشا کان مَهِ نیکو پِی است
زان بَلاها بر عَزیزان بیش بود
کان تَجَمُّش یارْبا خوبان فُزود
لاغ با خوبان کُند بر هر رَهی
نیز کوران را بِشورانَد گَهی
خویش را یک‌دَم بَرین کوران دَهَد
تا غَریو از کویِ کورانْ بَرجَهَد

چون شَنیدی بعضی اَوْصافِ بِلال
بِشْنو اکنون قِصّهٔ ضَعْفِ هِلال
از بِلال او بیش بود اَنْدَر رَوِش
خویِ بَد را بیش کرده بُد کُشِش
نه چو تو پَسْ‌رو که هر دَمْ پَسْ تَری
سویِ سنگی می‌رَوی از گوهری
آن‌چُنان کان خواجه را مِهْمان رَسید
خواجه از اَیّام و سالَش بر رَسید
گفت عُمرَت چند سال است ای پسر؟
بازگو و دَرمَدُزد و بَر شُمَر
گفت هِجْده هفده یا خود شانزده
یا که پانزده ای برادرخوانْده
گفت واپَسْ واپَسْ ای خیره سَرَت
باز می‌رو تا به کُسِّ مادَرَت

آن یکی اَسبی طَلَب کرد از امیر
گفت رو آن اسبِ اَشْهَب را بگیر
گفت آن را من نخواهم گفت چون؟
گفت او واپَسْ‌رواست و بَسْ حَرون
سختْ پَسْ پَسْ می‌رَوَد او سویِ بُن
گفت دُمَّش را به سویِ خانه کُن
دُمِّ این اُسْتورِ نَفْسَت شَهْوت است
زین سَبَب پَسْ پَسْ رَوَد آن خودْپَرَست
شَهْوتِ او را که دُمّ آمد زِ بُن
ای مُبَدِّل شَهْوَتِ عُقْبیش کُن
چون بِبَندی شَهْوَتَش را از رَغیف
سَر کُند آن شَهْوت از عقلِ شَریف
هَمچو شاخی که بِبُری از درخت
سَر کُند قُوَّت زِ شاخِ نیک‌بَخْت
چون که کردی دُمِّ او را آن طَرَف
گَر رَوَد پَسْ پَسْ رَوَد تا مُکْتَنَف
حَبَّذا اَسْبان رامِ پیش‌رو
نه سِپَس‌رو نه حَرونی را گِرو
گَرم‌رو چون جسمِ موسیِّ کَلیم
تا به بَحْرَیْنَش چو پَهْنای گِلیم
هست هفصدساله راهِ آن حُقُب
که بِکَرد او عَزْم در سَیْران حُب
هِمَّتِ سَیْرِ تَنَش چون این بُوَد
سَیْرِ جانَش تا به عِلّییّن بُوَد
شَهْسواران در سِباقَت تاختند
خَرْبَطان در پایِگَهْ انداختند

آن‌چُنان که کارَوانی می‌رَسید
در دِهی آمد دَری را باز دید
آن یکی گفت اَنْدَرین بَرْدُ الْعَجوز
تا بِیَندازیم این جا چند روز
بانگ آمد نه بِیَنداز از بُرون
وان گَهانی اَنْدَر آ تو اَنْدَرون
هم بُرون اَفْکَن هر آنچ اَفْکندنی‌ست
در مَیا با آن که این مَجْلِس سَنی‌ست
بُد هِلالْ اُسْتادْدل جانْ‌روشنی
سایِس و بَنده‌یْ امیری مؤمنی
سایِسی کردی در آخُر آن غُلام
لیکْ سُلْطانِ سَلاطین بَنده نام
آن امیر از حالِ بَنده بی‌خَبَر
که نَبودَش جُز بِلیسانه نَظَر
آب و گِل می‌دید و در وِیْ گنج نه
پنج و شش می‌دید و اصلِ پنج نه
رَنگِ طین پیدا و نورِ دین نَهان
هر پَیَمبَر این چُنین بُد در جهان
آن مَناره دید و در وِیْ مُرغْ نی
بر مَناره شاه‌بازی پُرفَنی
وان دُوُم می‌دید مُرغی پَرزَنی
لیکْ مویْ اَنْدَر دَهانِ مُرغْ نی
وان که او یَنْظُرْ بِنورِ اللهْ بود
هم زِ مُرغ و هم زِ مو آگاه بود
گفت آخِر چَشمْ سویِ مویْ نِهْ
تا نَبینی مو بِنَگْشایَد گِرِه
آن یکی گِل دید نَقْشین دو وَحَل
وان دِگَر گِل دید پُر عِلْم و عَمَل
تَنْ مَناره عِلْم و طاعَت هَمچو مُرغ
خواه سیصد مُرغ‌گیر و یا دو مُرغ
مَردِ اَوْسَط مُرغ‌بین است او و بَسْ
غیرِ مُرغی می‌نَبینَد پیش و پَسْ
مویْ آن نوری‌ست پنهانْ آنِ مُرغ
که بدان پاینده باشد جان مرغ
مرغ کان موی است در مِنقارِ او
هیچ عاریَّت نباشد کارِ او
عِلْمِ او از جانِ او جوشَد مُدام
پیشِ او نه مُسْتَعار آمد نه وام

از قَضا رَنْجور و ناخوش شُد هِلال
مُصْطَفی را وَحی شُد غَمّاز حال
بُد زِ رَنْجوریش خواجه‌ش بی‌خَبَر
که بَرِ او بُد کَساد و بی‌خَطَر
خُفته نُه روز اَنْدَر آخُر مُحْسنی
هیچ کَس از حالِ او آگاه نی
آن کِه کَس بود و شَهَنْشاه کَسان
عقلِ صد چون قُلْزُمَش هر جا رَسان
وَحیَش آمد رَحْمِ حَقْ غَم‌خوار شُد
که فُلان مُشتاقِ تو بیمار شُد
مُصْطَفی بَهرِ هِلالِ با شَرَف
رَفت از بَهرِ عیادتْ آن طَرَف
در پِیِ خورشیدِ وَحیْ آن مَهْ دَوان
وان صَحابه در پی اَش چون اَخْتَران
ماه می‌گوید که اَصْحابی نُجوم
لِلسُّری قِدْوَه و لِلطّاغی رُجوم
میر را گفتند کان سُلطان رَسید
او زِ شادی بی‌دل و جانْ بَرجَهید
برگُمانِ آن زِ شادی زَد دو دست
کان شَهَنْشَه بَهرِ او میرآمده ست
چون فرو آمد زِ غُرفه آن امیر
جانْ هَمی‌اَفْشانْد پامُزدِ بَشیر
پس زمینْ‌بوس و سَلام آوَرْد او
کرد رُخ را از طَرَبْ چون وَرْد او
گفت بِسْمِ‌اللهْ مُشَرَّف کُن وَطَن
تا که فِردوسی شود این اَنْجُمَن
تا فَزایَد قَصرِ من بر آسْمان
که بِدیدَم قُطبِ دورانِ زمان
گُفتَش از بَهرِ عِتاب آن مُحتَرم
من بَرایِ دیدنِ تو نامَدَم
گفت روحَم آنِ تو خودْ روح چیست؟
هین بِفَرما کین تَجَشُّم بَهرِ کیست؟
تا شَوَم من خاکِ پایِ آن کسی
که به باغِ لُطْفِ تُسْتَش مَغْرَسی
چون چُنین گفت او و نَخْوَت را بِرانْد
مُصطَفی تَرکِ عِتابِ او بِخوانْد
پَس بِگُفتَش کان هِلالِ عَرشْ کو
هَمچو مهتاب از تواضُع فَرشْ کو؟
آن شَهی در بَندگی پنهان شُده
بَهرِجاسوسی به دنیا آمده
تو مگو کو بَنده و آخُرچیِّ ماست
این بِدان که گنج در ویرانه‌هاست
ای عَجَب چون است از سُقْم آن هِلال
که هزاران بَدْر هَستَش پایْمال
گفت از رَنجَش مرا آگاه نیست
لیکْ روزی چند بر دَرگاه نیست
صُحبَتِ او با سُتور و اَسْتَراست
سایِس است و مَنْزِلَش این آخُراست

رَفت پیغامبر به رَغْبَت بَهرِ او
اَنْدَر آخُر وآمد اَنْدَرجُست و جو
بود آخُر مُظْلِم و زشت و پَلید
وین همه بَرخاست چون اُلْفَت رَسید
بوی پیغامبر بِبُرد آن شیرِ نَر
هم‌چُنان که بویِ یوسُف را پدر
موجِبِ ایمان نباشد مُعْجزات
بویِ جِنْسیَّت کُند جَذْبِ صِفات
مُعْجزات از بَهرِ قَهْرِ دشمن است
بویِ جِنْسیَّت پِیِ دلْ بُردن است
قَهْر گردد دشمن امّا دوست نی
دوست کِی گردد به بَسته گَردنی؟
اَنْدَر آمد او زِ خواب از بویِ او
گفت سَرگین‌دان دَرون زین گونه بو؟
از میانِ پایِ اُسْتوران بِدید
دامَنِ پاکِ رَسولِ بی‌نَدید
پَسْ زِ کُنجِ آخُر آمد غَژْغَژان
رویْ بر پایَش نَهاد آن پَهْلَوان
پَسْ پَیَمبَر رویْ بر رویَش نَهاد
بر سَر و بر چَشم و رویش بوسه داد
گفت یا رَبّا چه پنهانْ گوهری
ای غَریبِ عَرشْ چونی؟ خوش تَری؟
گفت چون باشد خود آن شوریده خواب
که دَر آیَد در دَهانَش آفتاب؟
چون بُوَد آن تشنه‌یی کو گِلْ چَرَد
آبْ بر سَر بِنْهَدَش خوش می‌بَرَد؟

هَمچو عیسی بر سَرَش گیرد فُرات
کایمِنی از غَرقه در آبِ حَیات
گوید اَحمَد گر یَقین اَفْزون بُدی
خود هوایَش مَرکَب و مامون بُدی
هَمچو من که بر هوا راکِب شُدم
در شبِ مِعْراجْ مُسْتَصْحِب شُدم
گفت چون باشد سگی کورِ پلید
جَستْ او از خوابْ خود را شیر دید؟
نه چُنان شیری که کَس تیرش زَنَد
بَلْ زِ بیمَشْ تیغ و پیکان بِشْکَنَد
کورِ بر اِشْکَم رَوَنده هَمچو مار
چَشم‌ها بُگْشاد در باغ و بهار
چون بُوَد آن چون که از چونی رَهید؟
در حَیاتِسْتانِ بی‌چونی رَسید؟
گشت چونی‌بَخشْ اَنْدَر لامَکان
گِردِ خوانَش جُمله چون‌ها چون سَگان
او زِ بی‌چونی دَهَدْشان اُستخوان
در جَنابَت تنْ زَن این سوره مَخوان
تا زِ چونی غُسلْ ناری تو تمام
تو بَرین مُصْحَف مَنِه کَفْ ای غُلام
گَر پَلیدم وَرْ نَظیفَم ای شَهان
این نَخوانَم پَسْ چه خوانم در جهان؟
تو مرا گویی که از بَهْرِ ثَواب
غُسلْ ناکرده مَرو در حوضِ آب
از بُرونِ حوضْ غیرِ خاک نیست
هر کِه او در حوض نایَد پاک نیست
گَر نباشد آب‌ها را این کَرَم
کو پَذیرَد مر خَبَث را دَمْ به دَمْ
وای بر مُشتاق و بر اومیدِ او
حَسْرَتا بر حَسرتِ جاویدِ او
آب دارد صد کَرَم صد اِحْتِشام
که پَلیدان را پَذیرَد وَالْسَّلام
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُ الدّینْ که نور
پاسْبانِ توست از شَرُّ الطُّیُور
پاسْبانِ توست نور و اِرْتِقاش
ای تو خورشیدِ مُسَتَّر از خُفاش
چیست پَرده پیشِ رویِ آفتاب
جُز فُزونی شَعْشَعه و تیزیِّ تاب؟
پردهٔ خورشید هم نورِ رَب است
بی‌نَصیب از وِیْ خُفاش است و شب است
هر دو چون در بُعد و پَرده مانده‌اند
یا سِیَه‌رو یا فَسُرده مانده‌اند
چون نِبِشتی بعضی از قِصّه‌یْ هِلال
داسْتانِ بَدْر آر اَنْدَر مَقال
آن هِلال و بَدْر دارند اِتِّحاد
از دُوی دورَنْد و از نَقْص و فَساد
آن هِلال از نَقْص در باطِن بَری‌ست
آن به ظاهر نَقْصْ تدریج آوری‌ست
دَرس گوید شبْ به شبْ تَدْریج را
در تَاَنّی بر دَهَد تَفْریج را
در تَانّی گوید ای عَجّول خام
پایه ‌پایه بر تَوان رَفتن به بام
دیگ را تَدْریج و اُسْتادانه جوش
کارْ نایَد قَلْیهٔ دیوانه جوش
حَقْ نه قادر بود بر خَلْقِ فَلَک
در یکی لحظه به کُن بی‌هیچ شک؟
پَس چرا شش روز آن را دَرکَشید؟
کُلَّ یَوْمٍ اَلْفُ عامْ ای مُسْتَفید
خِلْقَتِ طِفْل از چه اَنْدَر نُه مَه‌است؟
زان که تَدْریج از شِعارِ آن شَه‌است
خِلْقَتِ آدم چرا چِلْ صُبح بود؟
اَنْدَر آن گِلْ اندکْ‌اندک می‌فُزود
نه چو تو ای خاکْ کَاکْنون تاختی
طِفْلی و خود را تو شیخی ساختی
بَر دَویدی چون کَدو فَوْقِ همه
کو ترا پای جِهاد و مَلْحَمه؟
تَکیه کردی بر درختان و جِدار
بَر شُدی ای اَقْرَعَک هم قَرْع‌وار
اَوَّل اَرْشُد مَرکَبَت سَروِ سَهی
لیکْ آخِر خُشک و بی‌مَغْزی تَهی
رَنگِ سَبزَت زَرد شُد ای قَرْع زود
زان که از گُلگونه بود اصلی نبود

بود کَمْپیری نَوَدساله کَلان
پُر تَشنُّج روی و رَنگَش زَعْفَران
چون سَرِ سُفره رَخِ او تویْ توی
لیکْ در وِیْ بود مانده عشقِ شوی
ریخت دَندان‌هاش و مو چون شیر شُد
قَدْ کَمان و هر حِسَش تَغْییر شُد
عشقِ شوی و شَهْوت و حِرصَش تمام
عشقِ صَیْد و پاره‌پاره گشته دام
مُرغِ بی‌هنگام و راهِ بی‌رَهی
آتشی پُر در بُنِ دیگِ تَهی
عاشقِ میدان و اسپ و پایْ نی
عاشقِ زَمْر و لب و سُرنایْ نی
حِرص در پیریْ جُهودان را مَباد
ای شَقی‌یی که خداش این حِرْص داد
ریخت دَندان‌های سگْ چون پیر شُد
تَرکِ مَردم کرد و سَرگینْ‌گیر شُد
این سگانِ شصت ساله را نِگر
هر دَمی دَندانِ سگْشان تیزتَر
پیرْ سگ را ریخت پَشم از پوستین
این سگانِ پیرِ اَطْلَس‌پوش بین
عشقشان و حِرصَشان در فَرْج و زَر
دَمْ به دَم چون نَسْلِ سگ بین بیش تَر
این چُنین عُمری که مایه‌یْ دوزخ است
مَر قَصابانِ غَضَب را مَسلَخ است
چون بِگویَندَش که عُمرِ تو دراز
می‌شود دِلْخوشْ دَهانْش از خنده باز
این چُنین نِفْرین دُعا پِنْدارد او
چَشمْ نَگْشایَد سَری بَرنارَد او
گَر بِدیدی یک سَرِ موی از مَعاد
اوش گفتی این چُنین عُمرِ تو باد

گفت یک روزی به خواجه‌یْ گیلی‌یی
نانْ پَرَستی نَر گدا زَنْبیلیی
چون سِتَد زو نانْ بِگُفت ای مُسْتَعان
خوش به خان و مانِ خود بازش رَسان
گفت خان اَرْ آنْ‌ست که من دیده‌ام
حقْ تورا آن جا رَسانَد ای دُژَم
هر مُحَدِّث را خَسان با ذِل کُنند
حَرفَش اَرْ عالی بُوَد نازل کُنند
زان که قَدْرِ مُسْتَمِع آید نَبا
بر قَدِ خواجه بُرَد دَرْزی قَبا

چون که مَجْلِس بی‌چُنین پَیْغاره نیست
از حَدیثِ پَسْتِ نازلْ چاره نیست
واسِتان هین این سُخَن را از گِرو
سویِ افسانه‌یْ عَجوزه باز رو
چون مُسِن گشت و دَرین رَهْ نیست مَرد
تو بِنِهْ نامَش عَجوزِ سال‌خَورْد
نه مَرو را رَاسِ مال و پایه‌یی
نه پَذیرایِ قَبولِ مایه‌یی
نه دَهَنده نه پَذیرنده‌ی ْ خوشی
نه دَرو معنیّ و نه معنی‌کَشی
نه زبان نه گوشْ نه عقل و بَصَر
نه هُش و نه بی‌هُشیّ و نه فِکَر
نه نیاز و نه جَمالی بَهْرِ ناز
توبه تویَش گَنْده مانندِ پیاز
نه رَهی بُبْریده او نه پایِ راه
نه تَبِش آن قَحْبه را نه سوز و آه