شمارهٔ ۸ - غم مخوری
شمارهٔ ۳۷ - نومید مشو
شماره ۱۰۰۱ - ای بخت اگر حامی شوی سعیی کنی در کار من
شماره ۳۲۲ - ای خوش آن دم کز نو بونی با دل انگاران رسد
شماره ۴۴ - ز شعر خویش جز وی و کلاهی
شماره ۹۸۴ - با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیری
شماره ۸۸ - جان ها در آتشند که جانان همی رود
شماره ۸۴۹ - نگذاشت نی به هوشم، از نالهٔ رسایی
شماره ۱۶ - هم دست من تشنه به جامی برسید
شمارهٔ ۱۰۹ - ایضا به میرزا تقی علی آبادی نوشته
غزل ۲۲۱ - بملک عشق دل شادمان نمی ماند
غزل ۵۲۴ - حسن اگر اینست ناصح همچو ما خواهد شدن
شمارهٔ ١۵٣ - ایضاً له
شماره ١۵٣ - گفتم بدل که غم مخور اندر جهان بسی
شماره ٣٠۶ - شاها کمینه بنده میمون جناب تو
شماره ۴۳۲ - شب تیره و صبح گشته روشن زافق
بخش ۵۱ - بازگشتن نقابدار سرخ پوش و شهریار از یکدیگر گوید
شماره ۲۸ - صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
شماره ۲۵ - هر چند که خرقه ام شراب آلودست
شمارهٔ ۲۵۴ - الرجاء