غزل ۲۷۰۷ - غبار هوش توفان دارد ای مستی جنون تازی
غزل ۳۷۲ - العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریز
غزل ۳۸۲ - کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس
غزل ۴۱۶ - باز این منم به صد دل خشنود در سماع
بخش ۲ - آوردهاند که در زمین کنوج مردی مصلح و متعفف بود؛ در دین اجتهادی تمام و بر طاعت و عبادت مواظبت بشرط، نهمت براحیای رسوم حکما مصروف داشت و روزگار بر امضا
بخش ۱ - ای وجود تو اصل هر موجود
بخش ۱۸ - راندن کوئوال گدا را از مکتب به رقابت خود
بخش ۳۵ - بزمآرایی شاه و نظر کردن گدا
بخش ۴۹ - عمر به سر کردن شاه و گدا با یکدیگر
بخش ۵۳ - مناجات
غزل ۲ - زین پس به کار ناید رطل و سبو مرا
غزل ۱۳ - چه غم ز بی کلهی کآسمان کلاه منست
غزل ۱۷ - به چشم من همه آفاق پر کاهی نیست
غزل ۲۳ - غم عشق تو آزادم ز غمهای جهان دارد
غزل ۷۵ - این چه حالست که از سرکله انداختهای
مثنوی
شماره ۶۹ - محققست که دنیا مثال مرداریست
شماره ۷۶ - عارفان را شرم امروزست مانع از گناه
شماره ۱۱۳ - بسا مزور و صوفینمای ازرقپوش
غزل ۴۳۱ - منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم