غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
قصیده ۱۰ - دل چو سلطان ملک جان گردد
قصیده ۱۷ - داد جاروبی به دستم آن نگار
قصیده ۱۸ - حی و قیوم و قدیم لم یزل
قصیده ۲۹ - ظهوری لم یزل ذاتی بذاتی
غزل ۲ - نعمت الله است دائم با خدا
غزل ۳ - عارفی کو بُود ز آل عبا
غزل ۶ - ذوق اگر داری در این دریا درآ
غزل ۱۲ - مجلس خاص او است حضرت ما
غزل ۱۵ - عالمی غرقند در سیلاب ما
غزل ۱۹ - فقر ما خوشتر ز ملک پادشا
غزل ۲۲ - اگر آئی در این دریا بیابی آبروی ما
غزل ۲۳ - به هویت چو اوست با اسما
غزل ۲۵ - نانوشته حرف می خوانیم ما
غزل ۳۰ - در آمد ساقی و آورد جام می برای ما
غزل ۳۶ - حضرت او را به او بینیم ما
غزل ۳۷ - غرق آب و آب را جوئیم ما
غزل ۳۸ - هرچه می گویند می گوئیم ما
غزل ۴۱ - در خرابات فنا ملک بقا داریم ما
غزل ۴۹ - بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما