غزل ۲۶۴ - دل باز رست از تو ،ز بند زمانه هم
غزل ۳۰۴ - مدتی شد کز گلستانی جدا افتادهام
خبر یافتن منظور از رفتن ناظر و برون آمدن از شهر آشفته خاطر و به کاروان مقصود رسیدن و از نامهٔ ناظر شادمان گردیدن
دایرهٔ پرگار سخن را از پرگار خانهٔ دو زبان ساختن و در میدانگاه خاتمهٔ بیان علم فراغت افراختن و خاتمه سخن را به مناجات مثنی کردن و نامهٔ کن و خامهٔ قدرت تمام نمودن رسالهٔ رسالت به نعمت مهر محمدی ختم نمودن
رباعی ۱۷ - در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
قصیده ۱۰۹ - ای یار سرود و آب انگور
غزل ۲۶۹ - طاقتی کو که به سر منزل جانان برسم
شمارهٔ ۸۹ - قصیده
شماره ۱۸۳ - آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز
شمارهٔ ۱۱ - آتش در قبلهٔ آزر زدیم
غزل ۴۰۹ - یار ار نمیکند به حدیث تو گوش باز
غزل ۴۶۷ - توبه کردم ز توبه کردن خام
غزل ۸۰۹ - بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی
در حال پیشه کاران راست کردار
غزل ۳۳ - مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است
غزل ۱۰۱ - شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم
رباعی ۱۶۵ - دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت
رباعی ۳۱۶ - آسان گل باغ مدعا نتوان چید
بخش ۹ - حکایت شبانی که، از غایت همت، تیغ را آیینه وجاهت، و قلم را عمدهٔ دولت خود ساخت
شماره ۲۸۲ - منم سرآمد دوران که طبع من داند