حکمت

سلیم تهرانی قطعات شمارهٔ ۳۷ - هجو پسر تریاکی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۶ - تو و بدمستی و رندی و می آشامیها جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۲۹ - دل که کارش با کریم افتاده در فرخندگی است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۳۷ - هیچ اثر از پختگی ها با زبان معلوم نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۵۰ - قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۴ - لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوست جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۷ - دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی گیرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۲ - دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می گردد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۸ - عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۹۵ - در سینه آنچه این دل مایوس می کند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۵۰ - در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۷۸ - دست خواهش تا توان از مدعا باید کشید جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۰۳ - آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۷۹ - سبزه پامال شد از نرمی خویش جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۷۲ - تا خزان آمد گل کامی نچیدیم از چمن جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۳۵ - کردم از لخت جگر طرح زبان تازه ای جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۵۱ - می افزود چراغ زندگانی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۶۰ - خود را چو زخود جدا بیابی جویای تبریزی رباعیات شماره ۵۳ - هر کس قدر شکستگی را داند جویای تبریزی رباعیات شماره ۷۲ - با تلخی ساز تا شود شیرین تر