بخش ۱۲ - عاشق شدن لیلی و مجنون به یکدیگر
غزل ۶۳۷ - ندانم از من خسته جگر چه میخواهی
غزل ۲۴۲ - آتش ای دلبر مرا بر جان مزن
غزل ۴۸۹ - بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزار
رباعی ۱۳۸ - عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
غزل ۲۲ - ای باده ز خون من به جامت
شمارهٔ ۸۳ - صفت شب سیاه هجران، که خضرخان را در کوشک جهان نمای جهان غم نمود، و دولرانی در قصر لعل غرق خوناب بود، و افروخته شدن شمع مراد آن دو محترق هم از آتش دل ایشان، و روشنائی در کار ایشان پدید گشتن
غزل ۲۶ - مهر بگشای لعل میگون را
رباعی ۱۳۲۱ - مائیم که تا مهر تو آموختهایم
تکبیت ۶۸۴ - از حجاب حسن شرمآلودهٔ لیلی، هنوز
(۹) حکایت مجنون با آن سائل که سؤال کرد
بردن شاه موبد ویس را به دز اشکفت و صفت دز و خبر یافتن رامین از ویس
الحكایة و التمثیل
الحكایة و التمثیل
غزل ۲۲۳ - تن در بلای عشق دهم هر چه باد باد
جهان کورست و از آئینهٔ دل غافل افتاد است
غزل ۸۶ - هرکجا تسلیم بندد بر میان شمشیر را
غزل ۵۰۸ - بسکه اینگلشن افسردهکدورت رنگ است
غزل ۹۵۷ - هوس تا چند بر دل تهمت هر خشک و تر بندد
غزل ۲۹۷ - دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود