بخش ۱۶۱ - دویدن آن شخص به سوی موسی به زنهار چون از خروس خبر مرگ خود شنید
غزل ۷۴ - در دلم تا برق عشق او بجست
غزل ۲۸۷ - آنها که پای در ره تقوی نهادهاند
غزل ۴۷۷ - ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم
غزل ۷۹ - ما سریر سلطنت در بینوائی یافتیم
غزل ۴۱۳ - زاهدم گفت زهد میباید
غزل ۶۲۴ - از معانی مغز بیرون میکشم
بخش ۱۰ - پس پیر بوالفضل شیخ را بامیهنه فرستاد و گفت بخدمت والده مشغول شو. شیخ متوجه شد و بمیهنه آمد و در آن صومعه کی نشست او بود بنشست، و قاعدۀ زهد برزیدن گرفت
بخش ۳ - مقام
شمارهٔ ۸۴ - ایضا له
شماره ۲۴۵ - زان خم که زاهدان به قدم آب جو کنند