بخش ۵۷ - مظهر علی شاه تونی خراسانی
بخش ۵۸ - نادر مازندرانی
بخش ۵۹ - نشاط اصفهانی
بخش ۶۰ - نادری کازرونی
بخش ۶۱ - نغمهٔ خراسانی
بخش ۶۲ - نوری مازندرانی
بخش ۶۳ - نظر نایینی
بخش ۶۴ - نور علی شاه اصفهانی
بخش ۶۵ - نظام کرمانی
بخش ۶۶ - نیاز شیرازی
بخش ۶۷ - ناصر اصفهانی
بخش ۶۸ - وصال شیرازی
بخش ۶۹ - وحدت هندوستانی
بخش ۷۰ - هاشم شیرازی قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۷۲ - خلد - در خاتمهٔ کتاب و ذکر حالات و مقالات مؤلّف
بخش ۲ - چنین گوید مؤلف این کلمات بندۀ گناهکار محمدبن المنور بن ابی سعید بن ابی طاهر بن الشیخ الکبیر سلطان الطریقة و برهان الحقّیقة ابی سعید فضل اللّه بن ابی
بخش ۴ - و شیخ ما بوسعید قدس اللّه روحه العزیز قرآن از بومحمد عنازی آموخته است و او امام باورع و متقی بوده است و ازمشاهیر قرآی خراسان و خاکش بنساست رحمة اللّه
بخش ۷ - پس شیخ ما قدس اللّه روحه العزیز، متفق و مختلف در مدت پنج سال بر امام ابوعبداللّه حضری برخواند. چون شیخ تعلیق تمام کرد امام ابوعبداللّه برحمت حقّ تعالی
بخش ۱۱ - و پدر شیخ حکایت کرد کی: هر شب چون از نماز فارغ شدمی و با سرای آمدمی، در سرای را زنجیر کردمی، و گوش میداشتمی تا بوسعید بخسبد. چون او سرباز نهادی و گما
بخش ۱۳ - شیخ به حکم اشارت پیر بمیهنه آمد، و درآن ریاضتها و مجاهدتها بیفزود و بدانک پیر گفت بسنده نکرد. و هر روز در عبادت و مجاهدت بیفزود.