غزل ۳۳ - به آستین ملالم مران، که من به ارادت
غزل ۷۸ - هست آرام دل، آن را که دلارامی هست
نیش و نوش
مران از در که مشتاق حضوریم
حکایت ۱۶ - یکی از رفیقان شکایتِ روزگارِ نامساعد به نزد من آورد
حکایت ۲۱ - مردمآزاری را حکایت کنند که سنگی بر سر صالحی زد
حکایت ۱۳ - پارسایی را دیدم بر کنارِ دریا که زخمِ پلنگ داشت و به هیچ دارو بِه نمیشد
حکایت ۳ - درویشی را شنیدم که در آتشِ فاقه میسوخت
غزل ۶۶۷ - در جهان عجز طاقت پیشگیگردن زنست
غزل ۶۹۰ - دل در قدم آبله پایانکه شکستهست
غزل ۱۲۸۴ - فالی از داغ زدم دل چمنآیین آمد
غزل ۱۲۹ - من نگویم که درین شهر ستمکاری هست
غزل ۱۶۱ - نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح
غزل ۳۱۱ - آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند
غزل ۱۵۳۷ - خواهش از ضبط نفس گر قدمی پیش شود
غزل ۲۴۶۵ - رساند عمر به جایی دل از وفا کندن
غزل ۲۷۲۹ - چه شد آستان حضور دل که تو رنج دیر و حرم کشی
غزل ۲۸۱۵ - دلت فسرد جنونی کز آشیانه برآیی
غزل ۴۶۰ - ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم
غزل ۵۶۱ - گمان دارم که این درد و تحمل می کند کاری