عاشقانه

خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۰۷ - چو ترک مهوشم از خواب مست برخیزد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۰ - کسی کزان سر زلف دو تا نمی‌ترسد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۱ - دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۲ - این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می‌رسد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۳ - خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۴ - گر سر صحبت این بی سر و پایت باشد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۸ - مردان این قدم را باید که سر نباشد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۱۹ - کی طرف گلستان چو سر کوی تو باشد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۰ - ز حال بی‌خبرانت خبر نمی‌باشد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۱ - تا چین آن دو زلف سمن‌سا پدید شد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۲ - مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۶ - گر دلم روز وداع از پی محمل می‌شد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۷ - ایکه از شرمت خوی از رخسارهٔ خور می‌چکد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۲۹ - نی ز دود دل پرآتش ما می‌نالد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۰ - لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۲ - خسرو انجم بگه بام برآمد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۳ - وقت صبوح آن زمان که ماه برآمد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۵ - شکر تنگ تو تنگ شکر آمد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۷ - یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۳۸ - بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد