عرفان

وفایی شوشتری غزلیات شماره ۸ - گیرم نبود نای سرچنگ سلامت وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۰ - کسی گوی سعادت از میان بُرد وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۱ - دل چو به زلفت اسیر دام بلا شد وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۳ - ناظران رخت ای ماه مقیم حرمند وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۴ - عشّاق اگر لقای ترا آرزو کنند وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۵ - خطّت دمید و لعل تو مستور می شود وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۷ - گنه بر دل نهی آنگاه می گیری به تقصیرش وفایی شوشتری غزلیات شماره ۱۹ - تا بدان زلف سیه دست تمنّا زده‌ایم وفایی شوشتری غزلیات شماره ۲۰ - هر مثل کز دهنت ای بت زیبا زده‌ایم وفایی شوشتری غزلیات شماره ۲۲ - زهی علاقه که با تار زلف یار ببستم وفایی شوشتری غزلیات شماره ۲۴ - ما در این شهر گداییم و گدای خودتیم وفایی شوشتری غزلیات شماره ۲۵ - فکنده زلف تو در کار دل هزار گره وفایی شوشتری رباعیات شماره ۳ - گویند «وفایی» که علی نیست خدا وفایی شوشتری رباعیات شماره ۴ - مُشکی که ز نافه است و اصلش ز خطاست وفایی شوشتری رباعیات شماره ۶ - هرکس که بمیرد اهل یا، نا اهل است وفایی شوشتری رباعیات شماره ۷ - در باغ جهان میل تماشایم نیست وفایی شوشتری رباعیات شماره ۹ - این دختر رز، چه شوخ و شنگ آمده است وفایی شوشتری رباعیات شماره ۱۰ - در آرزوی جرعه ی می جانم سوخت وفایی شوشتری رباعیات شماره ۱۲ - زهّاد، به دخت رز، ببندند نکاح وفایی شوشتری رباعیات شماره ۱۴ - کس کو که توان علی به عینین بیند