عرفان

حاجب شیرازی غزلیات شماره ۴۷ - این جهان جای آرمیدن نیست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۴۸ - مرا که دل حرم خاص جاودانه تست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۴۹ - گر جهان دشمن جانند مرا جانان دوست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۰ - دوش در برداشتم خورشید، ماه آمد گذشت حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۱ - هر که زد بر آب و آتش حرق و غرقش باک نیست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۲ - قبله عالم و آدم همه جا کوی من است حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۳ - هر آنکه واقف دم نیست بی شک آدم نیست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۴ - در ارض و سما غیر تو شمس و قمری نیست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۵ - معدوم گشت انصاف منسوخ شد مروت حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۶ - روشنیم سر تا پا گر زمانه تاریک است حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۷ - هر که حق گفت چو منصور نصیبش داراست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۸ - پادشاهان را خبر از عالم درویش نیست حاجب شیرازی غزلیات شماره ۵۹ - هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفت حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۰ - عاشق جانانه از جان بگذرد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۱ - صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۲ - چند بباید زدن از داد، داد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۳ - دادن جان گرچه بر ابناء عالم شاق بود حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۵ - صبحدم مغ بچه گان صف در میخانه زدند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۶ - ماه من گر طرف کاکل بشکند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۶۸ - پیش بینان همه گفتند کسی می آید