عرفان

حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۰ - خورشید اگر زانکه به سیمای تو ماند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۲ - معاشران به خدائیتی ثواب کنید حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۳ - ای رخت آئینه مظاهر معبود حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۴ - در لباس کثرت آن سر تا قدم وحدت درآمد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۷ - هر آنکه جامه جان در محبتی بدرید حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۸ - تا دست من ای دوست به دامان تو شد بند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۷۹ - ماه در، ابر بماند چو رخت جلوه نماید حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۰ - آمد به فرخندگی، روز نجات ابد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۱ - گر، رعیت را، به ظاهر لطفِ شه می‌پرورد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۶ - آنکه غایب ز نظر بود عیان می‌گذرد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۷ - بر سر خاکم اگر یار گذاری بکند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۸ - پرده وهم برانداز بتا، تات ببینند حاجب شیرازی غزلیات شماره ۸۹ - سرای میکده را گو همیشه باز کنید حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۰ - گرچه بر پیر و جوان دادن جان شاق آمد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۱ - خون من گر خورد آن نوش دهن نوشش باد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۲ - دوستان از راستی کم فکر تل و ول کنید حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۳ - چه باشد تن گر او را جان نباشد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۴ - تا ماه مرا بررخ زلف سیه افشان شد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۵ - ای آستانت خلد مخلد حاجب شیرازی غزلیات شماره ۹۶ - در حق تو کس را سر انکار نباشد