در ذکر معاد و تجرد کلی
در تدبیر این سفر
در عروج روح به عالم اصلی
حکایت - بود روزی مسیح و یارانش
درتحقیق وصول عرفی
در بیان علومی که همراه نفس شوند
درصفت بهشت و مراتب آن
خطاب به خواجه غیاثالدین محمد
در معذرت و فروتنی خود و تاریخ کتاب
در اعتقاد خود گوید
غزل شمارهٔ ۲ - فی نعمت الرسول صلی الله علیه و آله
غزل ۵ - این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا
غزل ۹ - وقت صبوح شد بیار آن خورمه نقاب ار
غزل ۱۰ - همچو بالات بگویم سخنی راست ترا
غزل ۱۱ - آن نقش بین که فتنه کند نقشبند را
غزل ۱۲ - رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را
غزل ۱۴ - مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را
غزل ۱۷ - ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
غزل ۱۸ - ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را
غزل ۲۰ - می رود آب رخ از بادهٔ گلرنگ مرا