شماره ۲۶ - رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما
شماره ۴۰ - چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟
شماره ۵۸ - بهار مایه غفلت بود گرانان را
شماره ۶۴ - کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟
شماره ۷۱ - لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است
شماره ۸۷ - خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست
شماره ۸۸ - در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست
شماره ۹۷ - پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است
شماره ۱۰۰ - در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست
شماره ۱۰۲ - چاره خاک نشینان به قضا ساختن است
شماره ۱۰۳ - تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است
شماره ۱۰۵ - اشک از گرمی آه دل من گلگون است
شماره ۱۱۰ - راحت و محنت عالم به هم آمیخته است
شماره ۱۱۲ - جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت
شماره ۱۱۳ - دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت
شماره ۱۱۵ - مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست
شماره ۱۱۶ - سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست
شماره ۱۱۷ - ترا که پنبه گوش شعور سیماب است
شماره ۱۲۰ - ستاره سحر عشق چشم بیدارست
شماره ۱۲۲ - کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست