شماره ۱۶۱ - خیالت مونس جان اسیران در بدن باشد
شماره ۱۷۴ - آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
شماره ۱۷۵ - چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
شماره ۱۷۸ - به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
شماره ۱۸۲ - تقلید من فزونی یاران نمی شود
شماره ۱۹۰ - کسی درد سخن، تا دل نگردد خون چه می داند؟
شماره ۱۹۱ - چون نقش آن خط و خال، لوح خیال گیرد
شماره ۱۹۲ - دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد
شماره ۱۹۶ - گر چه در بزم جهان، گردن میناست بلند
شماره ۲۰۶ - درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید
شماره ۲۱۹ - گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
شماره ۲۲۰ - شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می افتد
شماره ۲۲۱ - عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
شماره ۲۲۶ - ترسم که بر لبی، سخن آن میان رود
شماره ۲۳۰ - تیغ ستمت از می پرزور گران تر
شماره ۲۴۳ - از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
شماره ۲۴۴ - غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
شماره ۲۴۵ - نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
شماره ۲۴۹ - سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق
شماره ۲۷۱ - از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟