فلسفه

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

۲۲۹۶۷ گوهر همه‌ی برچسب‌ها
رضاقلی خان هدایت روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما بخش ۸۳ - کمال اصفهانی رضاقلی خان هدایت روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما بخش ۹۲ - مسیح کاشانی رضاقلی خان هدایت روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما بخش ۹۴ - ناصر خسرو علوی رضاقلی خان هدایت روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما بخش ۹۵ - نصیر الدّین طوسی قُدِّسَ سِرُّه رضاقلی خان هدایت فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین بخش ۳ - اسرار سبزواری سَلَّمَهُ اللّهُ تَعالَی رضاقلی خان هدایت روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین بخش ۸ - گلبن ششم در ذکر بعضی از اصطلاحات عارفین رضاقلی خان هدایت فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین بخش ۳۵ - طبیب شیرازی رضاقلی خان هدایت فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین بخش ۴۰ - غالب طهرانی رضاقلی خان هدایت روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین بخش ۳ - گلبن اول در بیان تصوف رضاقلی خان هدایت فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین بخش ۵۸ - نادر مازندرانی رضاقلی خان هدایت فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین بخش ۵۹ - نشاط اصفهانی رضاقلی خان هدایت روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین بخش ۲ - روضهٔ اول از تذکرهٔ ریاض العارفین در نگارش برخی از احوال و اقوال جمعی از کبراء دین من المشایخ و العارفین قدس ارواحهم و اعلی اللّه مقامهم سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۶۸ - در بیان آنکه موحدان در هر چه نظر کنند احد را بینند سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۵۹ - در بیان آنکه بندۀ خاص خدابر کافۀ خلایق مشفق است و میخواهد که همه را واصل کند، لیکن غیرت مانع میشود و در تقریر آنکه اگر معترضی اعتراض کند که در این کتاب هر ولیی را که ذکر میکنی میگوئی که بیمثل و بی نظیری و مانند تو کس نیامده است و نخواهد آمدن، این سخن متناقض مینماید، جواب گوئیم که متناقض وقتی بودی که اولیا در معنی متعدد بودندی. تعدد ایشان از روی اسم و جسم است نه از روی معنی چنانکه پادشاهی اگر صد گونه مرکب از استر و اسب و اشتر و غیره بر نشیند پادشاه همان باشد و از مرکب متعدد نشود پس در این صورت همه مدحها بیک ذات عاید میشود تناقض لازم نیاید و مثالهای دیگر در این معنی بنظم گفته آید سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۳۲ - در بیان آنکه دل مؤمن در میان انگشتان قدرت حق است، هر سو که آن دل میگردد خداش میگرداند که قلب المؤمن بین اصبعین من اصابع الرحمن یقلبه کیف یشاء و در تقریر آنکه عاشقان خدای تعالی را سه مرتبه است. و معشوقانش را سه مرتبه، اول میانه و آخر، منصور حلاج رحمة اللّه علیه در مقام عاشقی درمرتبۀ اول بود.میانۀ آن عظیم است و آخرین عظیمتر. اقوال و احوال آن سه مرتبه بر عالمیان ظاهر شد و در کتب مسطور است. اما آن سه مرتبۀ معشوقان پنهان است(از مرتبۀ اولین آن، عاشقان کامل و واصل تنها نام شنیدند و در تمنای دیدارش میباشند. از میانین نام و نشان نیز بکس نرسید. از آخرین خود هیچ نشنیدند) مولانا شمس الدین تبریزی عظم اللّه ذکره سرور و پادشاه معشوقان(مرتبۀ آخرین) بود و مولانا قدسنا اللّه بسره العزیز از اینرو جهت سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۲۱ - در بیان آنکه نور انبیاء و اولیاء و مؤمنان قدیم است و قایم بخدا، حدوث و عدد در صورت ایشان باشد نه در معنی شان. از اینرو می‌فرماید پیغامبر علیه السلام که کنت نبیاً و آدم بین الماء و الطین. و از آن سبب یک نفس‌اند که همه زنده بنور حق‌اند چون نظر بنور ایشان کنی جمله را یک بینی و اگر بصورتشان نگری متعدد نماید همچنانکه آفتاب در صد هزار خانه می‌تابد خانه‌ها متعدداند اما نور یکی است از این جهت مصطفی صلوات اللّه علیه مؤمنان را نفس واحد خواند که آن یگانگی مخصوص بدیشان است، باقی همه متعدداند ظاهراً و باطناً مثلا هر کس را در خانۀ خود چراغی هست از مردن چراغ یکی خانۀ دیگری تاریک نشود. زیرا هر یکی جدا چراغی دارند. الا چراغ خانۀ مؤمنان چون آفتاب است که اگر غروب کند یا منکسف گردد همه خانه‌ها تاریک ش سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۱۶ - در بیان آنکه اجرام موجودات از آسمان و زمین و تمامت نقوش و صور حجاب و پردۀ عالم غیب و جهان معنی‌اند. لیکن این پرده بر بیگانگان است نه اولیاء. همچون جوی نیل که در کام سبطیان آب بود و در دهان قبطیان خون. دست آدمی در حق دوست نوازش و مرهم است و در حق دشمن گرز و زخم است. اکنون اجزای عالم همه آلت حق‌اند چنانکه هفت اعضاء آلت روح‌اند. پس با کسانی که حق را خوش است ایشان نیز خوش‌اند. و با کسانی که حق خوش نیست ایشان نیز ناخوش‌اند. سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۱۲ - در بیان آنکه هر که ولی خداست راستین او را خودی نماند و پیش از مرگ ضروری که آن مرگ بیخبران و عوام است پیش عظمت خدای تعالی مرد و تمام نیست گشت، بامر موتوا قبل ان تموتوا از خدا هست شد زندگی یافت، اینچنین ذاتی نمیرد و تا ابد باقی باشد زیرا هستی مردارش در نمکلان وصال پاک گشت و سر بسر نمک شد همه عالم مرید چنین شیخ باشند اگر دانند و اگر ندانند زیرا خوشیهای عالم همه از پرتو اوست. همچنانکه زراندود هم از کان زر باشد هر که بزر اندود روی آرد از زرروی نگردانیده است بلکه روز و شب روی بزر دارد و ساجد و عابد زر است لیکن زر اینجا مستعار است عاقبت نخواهد ماندن پس خدای را بوجهی بندگی میکند که بخدا نرسد. بر این تقدیر معلوم میشود که همه عالم مرید شیخ‌اند و بهر سوی که رو میکند بشیخ رو میکنند و شیخ را می عین‌القضات همدانی لوایح فصل ۱ عین‌القضات همدانی لوایح فصل ۲