موعظه

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

فیض کاشانی غزلیات غزل ۸۶۴ - ای دل بعشق خویش گرفتار بوده‌ای سلمان ساوجی جمشید و خورشید بخش ۱۰۸ - اندرز سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۲۹ - یکی از وزرا پیش ذوالنّون مصری رفت و همّت خواست سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۳۵ - با طایفهٔ بزرگان به کشتی‌در، نشسته بودم سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۲۳ - صیّادی ضعیف را ماهیِ قوی به دام اندر افتاد سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۲ - موسی، عَلَیهِ السَّلام‌، قارون را نصیحت کرد سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۳۱ - ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۶۴ - درویش ضعیف‌حال را در خشکی تنگ‌سال مپرس که «چونی؟» کسایی مروزی ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت شماره ۳۹ - می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون عرفی شیرازی غزلها غزل ۲۱۸ - هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم عرفی شیرازی غزلها غزل ۲۲۴ - هر که را نشأ غیرت به سلامت باید نصرالله منشی مقدمهٔ نصرالله منشی بخش ۱۱ - تحفه آوردن فقیه عالم علی ابراهیم اسماعیل کتاب کلیله و دمنه نصرالله منشی را نصرالله منشی ابتدای کلیله و دمنه، و هو من کلام بزرجمهر البختکان بخش ۹ - و هر جانور که در این کارها اهمال نماید از استقامت معیشت محروم ماند: ضایع گردانیدن فرصت و، کاهلی در موسم حاجت و، تصدیق اخبار که محتمل صدق و کذب باشد و نصرالله منشی باب برزویه الطبیب بخش ۸ - چون محاسن صلاح بر این جمله در ضمیر متمکن شد خواستم که بعبادت متحلی گردم تا شعار و دثار من متناسب باشد و ظاهر و باطن بعلم و عمل آراسته گردد , چون تعبد نصرالله منشی باب الحمامة المطوقة و الجرذ والغراب والسلحفاة والظبی بخش ۱۷ - چون زاغ ملاطفت باخه در باب موش بشنود تازه ایستاد ,واو را گفت: شادکردی مرا و همیشه از جانب تو این معهود است. و تو هم بمکارم خویش بنازد و شاد و خرم زی , نصرالله منشی باب الزاهد وابن عرس بخش ۱ - باب زاهد و راسو نصرالله منشی باب الصائغ و السیاح بخش ۴ - مار جواب داد که: از سر معذرت درگذر، که مکارم تو سابق است و سوابق تو راجح. قاآنی شیرازی قطعات شماره ۱۳۳ - گر هزار آستین برافشانی سنایی غزنوی الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله اندر طلب دنیا سنایی غزنوی الباب السّابع فصل فی‌الغرور و الغفلة والنسیان و حبّ‌الامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیان‌الموت والبعث والنشر صفت مرگ شاهان فرس و بزرگان ایشان