غزل ۶ - بگریز ای میر اجل، از ننگ ما، از ننگ ما
غزل ۲۴۸۲ - ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی
بخش ۲۸ - حکایت
بخش ۱۳۰ - معنی حزم و مثال مرد حازم
بخش ۱۲ - حکایت آن صیادی کی خویشتن در گیاه پیچیده بود و دستهٔ گل و لاله را کلهوار به سر فرو کشیده تا مرغان او را گیاه پندارند و آن مرغ زیرک بوی برد اندکی کی این آدمیست کی برین شکل گیاه ندیدم اما هم تمام بوی نبرد به افسون او مغرور شد زیرا در ادراک اول قاطعی نداشت در ادراک مکر دوم قاطعی داشت و هو الحرص و الطمع لا سیما عند فرط الحاجة و الفقر قال النبی صلی الله علیه و سلم کاد الفقر ان یکون کفرا
غزل ۶۲۱ - سرو ایستاده به چو تو رفتار میکنی
دو همراز
کمان قضا
غزل ۷۷۸ - درآمد دوش دلدارم به یاری
رباعی ۱۳۴ - گفتا که به گرد کوی ما خیره مگرد
رباعی ۲۱۱ - ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
غزل ۳۹۳ - ای جوان ترک وش میر کدامین لشکری
قصیده ۲۰۳ - ای مر تورا گرفته بت خوش زبان زبون،
شماره ۱۶ - طوطی دم دینار نشان است آن لب
شماره ۳۲۲ - خاقانی اگر بسیج رفتن داری
غزل ۲۷۱ - زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمد
غزل ۶۸۷ - گر دهد یارت امان ایمن مشو
غزل
شماره ۱ - بیار وعده خلافم گر اتفاق افتاد
شماره ۲ - با حریفی که بیسبب دارد