امیر پازواری : سه‌بیتی‌ها
شماره ۸ - ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن
ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن
سوزنی سمرقندی : بخش دوم قطعات
شمارهٔ ۳ - بشنو حکایتی ز من
کور و کر و دراز و سطبر است و سرنگون
غزالی : رکن سوم - رکن مهلکات
بخش ۴۱ - فصل (کین فرزند خشم است)
بدان که هرکه خشم فرو خورد به اختیار و دیانت مبارک آید، اما اگر از عجز و ضرورت فرو خورد، اندر باطن وی گرد آید و عقده گردد. و رسول (ص) می گوید، «المومن لیس یحقود»، یعنی مومن کین دار نبود پس کین فرزند خشم است و از وی هشت آفت پدید آید که هریکی سبب هلاک دین بود:
سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۴۶ - گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
جمال‌الدین عبدالرزاق : قصاید
شمارهٔ ۱۰۴ - قصیده
ای بحق پادشاه روی زمین
خاقانی : قطعات
شماره ۱۵۹ - هر که در قوم بردگ است امامش خوانند
هر که در قوم بردگ است امامش خوانند
سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۲۸ - تا زحال دل من دلبر من غافل بود
تا زحال دل من دلبر من غافل بود
ادیب صابر : غزلیات
شماره ۳۰ - زان دو لب چون عقیق یارم
زان دو لب چون عقیق یارم
سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۱۹ - واعظ
دلبر واعظ گشاده صفحه افسونگری
اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۲۴۷ - دریا نمی ز اشک نمک پرور من است
دریا نمی ز اشک نمک پرور من است
فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۱۰۰ - اگر شکسته دلانت هزار جان دارند
اگر شکسته دلانت هزار جان دارند
سلیم تهرانی : رباعیات
شماره ۳۰ - بی جذبه ی دوستان ز جا نتوان رفت
بی جذبه ی دوستان ز جا نتوان رفت
سیدای نسفی : مسمطات
شماره ۱۱ - صبا را بر سر کویت توانایی چه می باشد
صبا را بر سر کویت توانایی چه می باشد
طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۵۴ - مرا بتیست که دلها ازین ستم شکند
مرا بتیست که دلها ازین ستم شکند
طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۴ - دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست
دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست
بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۲۷ - رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست
رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست
وفایی شوشتری : چند مرثیهٔ دیگر
بند سیزدهم - دگر چو نوبت آن کودک صغیر آمد
دگر چو نوبت آن کودک صغیر آمد
امیر پازواری : سه‌بیتی‌ها
شماره ۷ - امیر گنه: مِهْ تاج سَرْ! مه دِلُ و تَنْ!
امیر گنه: مِهْ تاج سَرْ! مه دِلُ و تَنْ!
سیدای نسفی : مسمطات
شماره ۲۰ - اگر چو غنچه کف زر نگار داشتمی
اگر چو غنچه کف زر نگار داشتمی
قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۲۸۱ - عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار
عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار