اجتماعی

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

سعدی باب چهارم در فواید خاموشی حکایت ۱۲ - خطیبی کَریه‌الصّوت خود را خوش‌آواز پنداشتی سعدی باب پنجم در عشق و جوانی حکایت ۱۲ - یکی را از علما پرسیدند که: یکی با ماهروییست در خلوت نشسته سعدی باب پنجم در عشق و جوانی حکایت ۱۵ - یکی را زنی صاحب جمالِ جوان درگذشت سعدی باب ششم در ضعف و پیری حکایت ۷ - توانگری بخیل را پسری رنجور بود سعدی باب ششم در ضعف و پیری حکایت ۹ - شنیده‌ام که در این روزها کهن پیری سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۴ - معلم کُتّابی دیدم در دیار مغرب، ترشرویِ تلخ‌گفتار بدخویِ سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۵ - پارسازاده ای را نعمت بیکران از ترکه عمان به دست افتاد سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۸ - اعرابیی را دیدم که پسر را همی‌گفت یا بُنَّی اِنَّک مسئولٌ سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۱۰ - فقیره درویشی حامله بود، مدّت حمل بسر آورده سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۱۲ - سالی نزاعی در پیادگان حجیج افتاده بود سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۱۶ - پارسایی بر یکی از خداوندان نعمت گذر کرد سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۱۸ - توانگرزاده‌ای را دیدم بر سر گور پدر نشسته سعدی باب هفتم در تأثیر تربیت حکایت ۱۹ - بزرگی را پرسیدم در معنی این حدیث که اَعدی عدوِّک نَفسُک الَّتی بینَ جَنبَیکَ سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۵ - عالم ناپرهیزگار کور مشعله‌دار است سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۱۰ - هر آن سری که در سر داری با دوست در میان منه سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۱۲ - سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۱۳ - هر که با دشمنان صلح می‌کند سر آزار دوستان دارد سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۱۹ - دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۲۸ - فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر، که این دام زرق نهاده است سعدی باب هشتم در آداب صحبت شماره ۲۹ - متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد