بخش ۲ - در نصیحت نفس مفلس
بخش ۶ - مرگ فیلقوس و پادشاهی اسکندر
بخش ۸ - خردنامهٔ افلاطون
بخش ۹ - خردنامهٔ سقراط
بخش ۱۰ - خردنامهٔ بقراط
بخش ۱۱ - خردنامهٔ فیثاغورس
بخش ۱۳ - خردنامهٔ اسکندر
بخش ۱۴ - تحفهٔ حقیر فرستادن خاقان چین برای اسکندر
بخش ۱۵ - کاغذ نوشتن مادر اسکندر به وی
بخش ۱۹ - مرگ اسکندر و پایان داستان
بخش ۳ - در بیان اینکه آدمی بواسطه شرافت و گوهر فطرت و خاتمه در تعداد بحسب جسم، امانت عشق را قابل آمد و جمال کبریائی را آئینۀ مقابل ولقد کرمنا بنی آدم.... و فض
بخش ۴ - در بیان اینکه هر رازی را پرده داری انبازاست و هر سری را غیرتی غیر پرداز، از آنجاست که گوید:
بخش ۱۰ - در بیان اینکه از هر کس مقتضیات طینت بظهور آید و بازگشت هرشیء باصل خودست و این سعادت و آن شقاوت را ظاهر الصلاح بودن باخراج از قانون فلاح شرط نیست. بلکه
بخش ۱۲ - در بیان اینکه میکشان ساغر سعادت و سرخوشان بادۀ شقاوت بر مقتضای وقت؛ هر یک در محل خود اظهار مستی و ابراز حق پرستی و خود پرستی نمودند و با آن محک خلوص و
بخش ۱۹ - در بیان توصیهی آن سرحلقهی اهل نیاز، به کتمان سرونهفتن راز.
بخش ۲۱ - در بیان اینکه چون سالک از در ارادت درآمد و دست طلب بر دامن عنایت پیر زد، نفس کافر بعنانگیری خیزد و هر لحظه فتنهیی هولناک برانگیزد اگر سالک را دل نلرز
بخش ۲۴ - در بیان اینکه طی وادی طریقت و قطع جادهی حقیقت را، همّتی مردانه در کارست که آن جامه مناسب براندام قابلیت هر کس و پای مجاهدهی هر نالایق را پایهی دستر
بخش ۲۷ - در بیان اینکه طالبان راه و عاشقان لقاءاللّه را، از خلع تعینات و قلع تعلقات که هر یک مقصد را، سد راهند و حجابی همت کاه گریزی نیست چه عارف را حذر از آفا
بخش ۲۹ - در بیان مرخص نمودن جناب علی اکبر سلام اللّه علیه را، و امر به تمکین و تسلیم فرمودن، گوید:
بخش ۴۰ - در بیان خطابهی آن امام مهربان و موعظت مخالفان با حقیقت، گو زبان، از راه رحمت و از در شفقت و هدایت بر سبیل اجمال گوید: