اندوه

سنایی غزنوی الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب اندر ضعف خویش گوید مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱ - دوشینه شبم بود شبیه یلدا مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۴ - آتش بوزید و جامه ی شوم بسوخت مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۲۰ - دریای سرشک دیدهٔ پر نم ماست مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۳۰ - در خانهٔ تو آن چه مرا شاید نیست مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۵۳ - جانانه هر آن کس که دی خوش دارد مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۵۶ - قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۵۷ - بگذشت پریر باز به سر لاله و درد مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۶۳ - سرمایهٔ روزگارم از دست بشد مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۹۱ - هرگه که دلم فرصت آن دم جوید مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۱۳ - در دبستان دوش از غم و شیون خویش مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۲۷ - دل کو که به نامه شرح غم آغازم مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۳۰ - چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۳۹ - از ضعف تن آنچنان توانم رفتن مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۴۳ - دوش از غم هجرت ای بت عهدشکن مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۵۵ - ابریست که خون دیده بارد غم تو مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۵۶ - ابریست که قطره نم فشاند غم تو مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۶۳ - اندر دل من ای بت عیار بچه مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۶۸ - تو مونس غم شبان تاریک نه‌ای مهستی گنجوی رباعیات رباعی ۱۷۲ - هر گه که تو نعل اسب دیگران بندی