شماره ۹۲ - رفت شب تا پرده از رخسار بگشاید صباح
شماره ۳۰۹ - به خود چند ای دل بیطاقت از افسانهها پیچی
حکایت ۵۲ - آوردهاند کی روزی شیخ با جماعتی متصوفه در نشابور، بسر کوی عدنی کویان رسید. قصابی بود بر سر کوی، چون شیخ با جماعت بوی رسیدند، قصاب با خود گفت ای مادر و
شمارهٔ ۴۵ - قصیده
شماره ١۵٢ - گر چو سندان بود ترا دندان
شماره ٢٨۶ - در اقبال و ادبار گردون دون
شماره ٣٠٠ - سفید بود مرا روی و خال و موی سیاه
شماره ٣۵٢ - مرا دوستی کو که با دشمنم
شماره ۵٢١ - پیشتر زین روزگاری داشتم الحق چنانک
شماره ۵٩٣ - جمعی که در تصور اوهام نامدی
شماره ۶٢٩ - مدتی در پی هوی و هوس
شماره ۲۳۳ - از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود
شمارهٔ ۷۹ - انقلاب اصفهان
شمارهٔ ۱۴۸ - بیچاره آدمی
شماره ۲۷ - آن یار جفا جوی وفادار شدست
شماره ۶ - چون چرخ برافکند ردای زربفت
شماره ۱۵۷ - از من برگشت یار من بی سببی
شماره ۵۲۵ - بچشم من ز دگر روزها فزون شده یی
شماره ۹۲ - ای دل همه کار تو به بالا شده گیر
شماره ۴۳۶ - دیگر بهار شد که هوا گلفشان شود