شماره ۸۶۴ - آینه در دست گیر و یاد حیرانی بکن
شمارهٔ ۲۱ - در ستایش یوسف خان
شماره ۲۵ - ای دل چه نشسته ای که فرصت نفسی ست
شماره ۴۲ - در صبر اگرچه دل رسایی دارد
شماره ۹۰ - این پیکر زرین که جهان گشته بسی
شماره ۹۴ - چون شعله ز خویش باش افروختنی
شماره ۵۸۷ - دلا ببال که روزی غبار خواهی شد
شماره ۸۰۳ - دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ
شماره ۵۰۹ - تا پری را چون تو خواندم دوری از مردم کند
شمارهٔ ۲۹ - در تاسف بر مرگ میرزا محمود گوید
شماره ۲۲۷ - گر دل ز غبار غم درون پاک کند
شماره ۲۹۷ - خاکی که چو گرد گرد درها گردد
بخش ۹ - افصح
بخش ۶۵ - نامی
شماره ۶۷ - به خود رسیدنش از ناز بس که دشوارست
شماره ۱۰۵ - دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت
شماره ۱۰۶ - محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟
شماره ۲۵۶ - خود را همی به نقش طرازی علم کنم
شماره ۳۰۵ - بر دست و پای بند گرانی نهاده ای
شماره ۳۱۴ - گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟