شماره ۲۹۸ - بخود دم تا فرو بردم، سخن شد
شماره ۳۹۹ - بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز
شماره ۴۵۸ - بگذشت زندگی همه در انتظار مرگ
شماره ۴۸۱ - چو تار چنگ کند گوشمال غم سازم
شماره ۳۹ - جایی که کسی پی نبرد، بی جایی است
شماره ۴ - کجا نقصان پذیرد عشق از دمسردی ناصح
شماره ۱۳۱ - تلاش تیرگی با آتش دل در نمیگیرد
شماره ۲۱۷ - می گلگون فنا نشأة دیگر دارد
بخش ۷۰ - آداب باطن
بخش ۶۲ - اصل هفتم
شماره ۷۶ - هستی باغی و ممکن نیست گهر
شماره ۱۱۶ - تا کی گوئی قطره فروهل یم جو
شمارهٔ ۵۲ - به احمد صفائی فرزند خود نوشته
شمارهٔ ۸۰ - از قول میرزا حسن مطرب به میرزا محمدحسن مولانای اصفهانی نگاشته
شمارهٔ ۱۲۴ - نامه ای است از کسی به کسی، کلک یغمائی مترجم آن است
شمارهٔ ۱۴۲ - به دوستی نگارش رفت
شمارهٔ ۷۳ - در اظهار قرب معنوی نگاشته
شماره ۴۹ - بود هر درد را درمان شکی نیست
شماره ۷ - از قدک تا باطلس چرخی
شماره ۱۳ - میبرد خیل غم اسیر مرا