غزل ۴۹ - روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است
غزل ۴۱۸ - گر تیغ بارد در کوی آن ماه
بخش ۱۴ - رد کردن معشوقه عذر عاشق را و تلبیس او را در روی او مالیدن
بخش ۷ - بیان آنک نماز و روزه و همه چیزهای برونی گواهیهاست بر نور اندرونی
بخش ۱۶۲ - حکایت عیاضی رحمهالله کی هفتاد غزو کرده بود سینه برهنه بر امید شهید شدن چون از آن نومید شد از جهاد اصغر رو به جهاد اکبر آورد و خلوت گزید ناگهان طبل غازیان شنید نفس از اندرون زنجیر میدرانید سوی غزا و متهم داشتن او نفس خود را درین رغبت
غزل ۳۲۷ - چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش
حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق
حکایت سفر حبشه
غزل ۳۳ - ره به خرابات برد، عابد پرهیزگار
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - در وصف بهار
غزل ۲۸۷ - آنها که پای در ره تقوی نهادهاند
شمارهٔ ۱ - در ستایش یکی از حاکمان شرع
قصیده ۳۸ - جز جفا با اهل دانش مر فلک را کار نیست
قصیده ۹۶ - ای گشته جهان و خوانده دفتر
قصیده ۲۳۹ - ای مانده به کوری و تنگ حالی
بخش ۱۲ - فی الریا و التلبیس بالذین هم أعظم جنود ابلیس
در آنچه شریعت و حقیقت مراد یکی است
در بیان ورع
بخش ۷ - و پسندیده تر اخلاق مردان تقوی است و کسب مال از وجه حلال، هرچند در هیچ حال از رحمت آفریدگار عز اسمه و مساعدت روزگار نومید نشاید بود اما بران اعتماد کلی
بخش ۸ - چون محاسن صلاح بر این جمله در ضمیر متمکن شد خواستم که بعبادت متحلی گردم تا شعار و دثار من متناسب باشد و ظاهر و باطن بعلم و عمل آراسته گردد , چون تعبد