غزل ۴۵ - آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است
غزل ۱۳۶ - زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست
رباعی ۸ - ای گشته تو را صفات، مانع از ذات
غزل ۱۸۸ - فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند
غزل ۳۱۰ - عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد
غزل ۲۷۳۹ - بسکه گردید آبیار ما ز پا افتادگی
غزل ۲۷۶۸ - ز بسکهکرد قصور نگاه مژگانی
رباعی ۲۰ - یارب به کسانی که جگر سوخته اند
غزل ۴۲۰ - این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک
بخش ۲ - در فضیلت پیامبر اسلام
بخش ۳ - دین بی ملک ضایع است و ملک بی دین باطل
بخش ۴ - محاسن عدل
بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم
بخش ۱۴ - شادمان شدن نوشروان از پیام برزویه
بخش ۴ - علم به کردار نیک جمال گیرد
بخش ۶ - و عاقل باید که در فاتحت کارها نهایت اغراض خویش پیش چشم دارد و پیش ازانکه قدم در راه نهد مقصد معین گرداند، و الا واسطه بحیرت کشد و خاتمت بهلاک و ندامت.
بخش ۱۱ - و برخردمند واجب است که بقضاهای آسمانی ایمان آرد و جانب حزم را هم مهمل نگذارد، و هرکار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در حق دیگران روا ندارد، که لاشک هرک
بخش ۲ - و چون یکچندی بگذشت و طایفه ای را از امثال خود در مال و جاه بر خویشتن سابق دیدم نفس بدان مایل گشت، و تمنی مراتب این جهانی بر خاطر گذشتن گرفت، و نزدیک آ
بخش ۴ - و من بحکم این مقدمات از علم طب تبرمی نمودم و همت و نهمت بطلب دین مصروف گردانید. و الحق راه آن دراز و بی پایان یافتم، سراسر مخاوف و مضایق، آنگاه نه راه
بخش ۷ - حکایت بازرگان و جواهرساز چنگنواز