طبیعت

جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۶۹ - از روی نو خط تو دل زار من شکفت جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۲۳ - آشوب جهان فتنهٔ ایام همین است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۲۶ - بی لب لعلش کباب در نمک خوابیده ایست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۳۶ - از موج چین، جبین هر آن کس که ساده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۶۰ - حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۶۳ - عالم از جوش بهاران چه بسامان شده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۶۹ - غافلی کز جور خواهی شیشهٔ دلها شکست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۷۲ - به آب و رنگ حسن او چمن نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۸۵ - نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۹۵ - شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۰۰ - نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخ جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۲۱ - در کنار خویش هر کس آن برو دوش آورد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۳۰ - نوبهار آمد و گلزار صفایی دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۳۴ - نازنینان را شکوه حسن با تمکین کند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۴۳ - چه کارم بی گل روی تو گلزار جهان آید جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۵ - چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۵ - در شب هجران که یادت طاقت از من می برد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۶ - به گردون آفتاب چون گرد دامن افشاند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۹ - بی رخت گل در چمن آشفتگی ها می کند