شماره ۴۰ - اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِهیِ سَرْ
شماره ۴۷ - اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!
شماره ۴۹ - امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ
شماره ۵۶ - امیر گِنِهْ:ای گُوهِرْ، منه پَریوَشْ
شماره ۵۹ - اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ
شماره ۶۰ - سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
شماره ۶۱ - سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
شماره ۶۵ - امیر گنه: مه دِلْرِهْ بئیتهْ ته واکْ
شماره ۶۹ - اَطْلَسْ دپوستی دامنْ بُو شا، کَمرْ تنگ
شماره ۷۵ - امیر گته: یکباری جُوون بَووئمْ
شماره ۷۶ - رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْ
شماره ۷۷ - اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْ
شماره ۷۸ - آشفتهی اون موی افشون بَووئمْ
شماره ۷۹ - مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ،
شماره ۸۰ - سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْ
شماره ۸۴ - امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْ
شماره ۸۶ - هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْ
شماره ۸۸ - حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْ
شماره ۸۹ - عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ،
شماره ۹۱ - دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْ