غزل ۱۹۲ - ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد
غزل ۱۹۳ - من چون زیم که هیچ گه آن نوبهار حسن
غزل ۱۹۵ - چون خاک گردم درره وصلت همین بس باشدم
غزل ۲۰۱ - سر زلفت مترس بر باد خواهد داد میدانم
غزل ۲۰۲ - هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود میگردد
غزل ۲۰۳ - خوش آن ساعت که از وی بوسه خواهم
غزل ۲۰۶ - بت نو رسیدهٔ من هوس شکار دارد
غزل ۲۰۷ - در زلف بتان پیچ ای دل
غزل ۲۰۹ - جان تشنگی از شربت عناب تو دارد
غزل ۲۱۱ - مرا چون می کشی جانا شفاعت میکند جانم
گزیدهٔ غزل ۲۱۶ - غزلی که درپایان تصنیف قران السعدین سروده است
غزل ۲۱۷ - چشمم که بود خانهٔ خیل خیال تو
غزل ۲۲۱ - سر زلف کاید همی برلبش
غزل ۲۲۴ - در خواب نبینید رخ آرام دگر بار
غزل ۲۲۹ - دی دلبر من که سر فرازی میکرد
غزل ۲۳۱ - باد بازآمد و بوی گل وریحان آورد
غزل ۲۳۲ - اگر نه جان عزیزی چرا دمی بیتو
غزل ۲۳۳ - دل دعوی صبا بری همی کرد
غزل ۲۳۴ - ای اجل آن قدری صبر کن امروز که من
غزل ۲۳۷ - نگارا از من مسکین چه خیزد