غزل ۳۴۰ - بازآن سوار مست به نخجیر میرود
غزل ۳۴۱ - شد جهان زنده به بوی گل ولی من چون زیم
غزل ۳۴۳ - بیداریم بکشت وه ای ساربان خموش
غزل ۳۴۴ - گل و شکوفه همه هست و یار نیست چه سود
غزل ۳۴۶ - خون ریز گشت مردم چشمت چو ساقیی
غزل ۳۴۸ - لعل شیرینی چو خندان میشود
غزل ۳۵۰ - دل در هوایت ای بت عیار جان دهد
غزل ۳۵۱ - یک لحظهای مقصود من بشنو زیان و سود من
غزل ۳۵۴ - باد مشک ازسر زلفش بوزید ای بلبل
غزل ۳۵۵ - آمدی باز و به نظاره برون آمد دل
غزل ۳۵۶ - من امروز از طریق اشک خون آلود خود دیدم
غزل ۳۶۰ - دل من ز زلف و رویت شد اسیر و چون نگردد
غزل ۳۶۲ - از آن مهتاب جان افروز کانشب بود مهمانم
غزل ۳۶۳ - به سازی سوی من به شوخی دل زمن بستد
غزل ۳۶۴ - ندانم تا چه بادست این که ازگلزار میآید؟
غزل ۳۶۶ - دل خود چه متاعی است که از ما طلبد دوست
غزل ۳۶۷ - ز بهر دیدن هندستان زلف تو هر شب
غزل ۳۷۰ - به منزلی که گذشتی ز آب دیدهام ای جان
غزل ۳۷۶ - پیش محراب دو ابروش که طاقست به حسن
غزل ۳۸۰ - بالا کشید زلف و دلم کی به من رسد