غزل ۷۸ - با تو نقشی که در تصور ماست
غزل ۸۰ - کفر سر زلف تو ایمان ماست
غزل ۸۳ - مائیم آن گدای که سلطان گدای ماست
غزل ۸۵ - رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست
غزل ۸۷ - گر از جور جانان ننالی رواست
غزل ۸۹ - شوریدهئیست زلف تو کز بند جسته است
غزل ۹۰ - روی زمین و خون دلم نم گرفته است
غزل ۹۱ - هیچ میدانی چرا اشکم ز چشم افتاده است
غزل ۹۲ - گرت چو مورچه گرد شکر برآمده است
غزل ۹۳ - چو سرچشمهٔ چشم من دیده است
غزل ۹۶ - رخش با آب و آتش در نقابست
غزل ۹۷ - یاران همه مخمور و قدح پر می نابست
غزل ۹۹ - آنزمان مهر تو میجست که پیمان میبست
غزل ۱۰۰ - رخسار تو شمع کایناتست
غزل ۱۰۱ - ما هم از شب سایبان برآفتاب انداختست
غزل ۱۰۲ - ایکه لبت آب شکر ریختست
غزل ۱۰۳ - کارم از دست دل فرو بستست
غزل ۱۰۵ - جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتست
غزل ۱۰۶ - ایکه زلف سیهت برگل روی آشفتست
غزل ۱۰۷ - جانم از غم بلب رسیدهٔ تست