شماره ۱۸ - نبرده لذت دیدار دلگشای تو را
شماره ۲۳ - نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را
شماره ۲۴ - بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را
شماره ۲۶ - کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
شماره ۲۸ - ای از تو، پریشان نظری آینه ها را
شماره ۳۴ - از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را
شماره ۴۱ - عتاب تلخ او شیرین کن جانهاست، مستان را
شماره ۴۳ - رنگین بود سخن، دل در خون تپیده را
شماره ۵۲ - ز دورم دید، اجازت داد عزم جان فشانی را
شماره ۵۴ - از سر من چرا کشد، سرو قد تو پای را
شماره ۵۵ - ز دوری خاطرم تنگ است و نتوانم رسید آنجا
شماره ۵۶ - غم دل از می و مطرب مرا فزود اینجا
شماره ۶۱ - که خواهد کرد یاد از خستگان بی نوا آنجا؟
شماره ۶۳ - با اشک روان، قطره زنان است دل ما
شماره ۶۴ - ندید از گرد راهش، دیده هرگز سرمه واری را
شماره ۶۷ - مپرس از شورش صحرای دل دیوانهٔ ما را
شماره ۷۲ - هم آغوش است، سیل خانه زادی منزل ما را
شماره ۷۳ - تیغ نگه افتاده گران قاتل ما را
شماره ۷۵ - کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
شماره ۷۷ - افروخت بخت تیره، ز اشک مدام ما