شماره ۲۴۱ - خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟
شماره ۲۴۲ - بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
شماره ۲۵۴ - ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم
شماره ۲۵۵ - در کشور ایجاد، ندانم چه گلستم
شماره ۲۵۷ - غبار گشتم و سرگشته وار می گردم
شماره ۲۵۸ - به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم
شماره ۲۶۹ - جز وصل علاج دل بیچاره ندارم
شماره ۲۷۰ - به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم
شماره ۲۷۲ - به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم
شماره ۲۷۹ - ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم
شماره ۲۸۴ - چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام
شماره ۲۸۵ - سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شویم
شماره ۲۸۶ - رنگین شد از رخت، چو رگ گل، نظاره ام
شماره ۲۸۷ - ز دل برخاست شوری، دیدهٔ داغ درون روشن
شماره ۲۸۸ - زانوی بی کسی هاست، بالین خستهٔ من
شماره ۲۹۰ - نهانی کرده ای یغما، دل من
شماره ۲۹۲ - لخت دل با سینه از اشک مدام آمد برون
شماره ۲۹۳ - صید از حرم کشد، خم جعد بلند تو
شماره ۲۹۵ - دارم دلی دو نیم، ز تیغ زبان تو
شماره ۳۰۱ - سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو