غزل ۲۹۶ - شهسوارانی که فتح قلعهٔ دین کردهاند
غزل ۲۹۸ - گر خاک وجودم زپس مرگ ببیزند
غزل ۳۰۲ - آن کسان کز بر آن روی بدم می گویند
غزل ۳۰۳ - جوان و پیر که در بند مال و فرزندند
غزل ۳۰۴ - دیت از خوبرویان جست باید
غزل ۳۰۷ - خضر پیش لبت به آب حیات
غزل ۳۱۲ - چند گویید ای مسلمانان که حال خود بگوی ؟
غزل ۳۱۳ - خوبان گمان مبرکه زاولاد آدمند
غزل ۳۱۴ - باده کش دوزخیان بهتر ازین متقیان
غزل ۳۱۵ - دلبران مهرنمایند و وفا نیز کنند
غزل ۳۱۹ - حسن تو هم به کودکی افت شهر گشت اگر
غزل ۳۲۱ - از کجا مست آمدی ای مه که غارت شد نماز
غزل ۳۲۴ - برلبش بود اعتماد من مگر جان بخشد او
غزل ۳۲۶ - من به گرمای قیامت خون خورم بر یاد دوست
غزل ۳۳۰ - ترکی و خوب روی کسی کاینچنین بود
غزل ۳۳۲ - بیا ای جهان بر سر من بگرد
غزل ۳۳۸ - خطت کز لبانت برآورد سر
غزل ۳۴۰ - بازآن سوار مست به نخجیر میرود
غزل ۳۴۵ - هست روشن به رخت دیده اگر خاک رهت
غزل ۳۵۷ - بهار بی رخ گلرنگ و چه کار آید