غزل ۱۴۶ - عطار گو ببند دکان را که من ز دوست
غزل ۱۵۱ - شب دوشینه جان سویش چنان رفت
غزل ۱۵۳ - سرو را با قد تو هستی نیست
غزل ۱۵۶ - امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت
غزل ۱۶۱ - سرآن قامت چون سرو روان خواهم گشت
غزل ۱۶۴ - بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت
غزل ۱۶۸ - من به نقد امروز با وصل بتانم در بهشت
غزل ۱۷۳ - خصم بسی طعنه زد دوست بسی پند داد
غزل ۱۷۴ - ستمی کز تو کشد مرد ستم نتوان گفت
غزل ۱۷۵ - تر کن من دی سخن به ره می گفت
غزل ۱۷۷ - پیش تو بگو کای بت سوزنده چو هندویم
غزل ۱۷۹ - ساقی بیا که موسم عیشست و موی
غزل ۱۸۰ - دل بازبهوش آمد جانان که میآید؟
غزل ۱۸۲ - نارسته می توان دید از زیر پوست خطت
غزل ۱۸۳ - ای درج لعل دوست مگر خاتم جمی
غزل ۱۸۹ - چوکارهای جهانست جمله بی بنیاد
غزل ۱۹۰ - باز گل می آید دل در بلا خواهد فتاد
غزل ۲۰۴ - تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت
غزل ۲۰۸ - تو خفته میگذری ماهروی مهد نشین
غزل ۲۱۲ - فلک با کس دل یکتا ندارد