بخش ۲۵ - حاضر شدن مجنون غایب، در غیبت لیلی، و به حضور خیال، از خیال به حضور باز آمدن، و سرود حسرت گفتن، و دست بر دست زدن
بخش ۲۷ - خرامش کردن سرو لیلی، با سرو قدان همسایه، سوی بوستان، و شناختن آزادهای آن نو بران را، و زبان سوسنی کشیدن، و غزلی جگر دوز، از یک اندازهای مجنون، به آواز نرم روان کردن، و بر دل لیلی زدن، و کاری آمدن، و باز جست کردن لیلی طیرگی بلبل خار نشین خود را، و آزمودن آن راوی تعطش لیلی را، سوی خونابهٔ مجنون و مرگ مجنون، به قبلهٔ کرم کردن، و سوخته شدن لیلی، و به گرمی در خانه باز آمدن، و به تب اجل گرفتار شدن
بخش ۳۰ - این مویهای بیجان، به گیسوی منور مادر مغفورهٔ خویش، که تاب الشیب نوری داشت، راست افتاد، و بدین نالهای سوزان، نفس حسن را خاکستر کرده شد و گوهر پاک برادر حسام الدین را، که در میان خاک، خورد مور چه گشت، روشن گردانیده آمد، تعمده الله به غفرانه
بخش ۱ - ساقی نامه
شماره ۵۰ - دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
شماره ۷۲ - گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
غزل ۳ - بشکفت گل در بوستان آن غنچهٔ خندان کجا؟
غزل ۷ - گر در شراب عشقم از تیغ میزنی حد
غزل ۱۱ - رفتند رفیقان دل صد پاره ببردند
غزل ۱۲ - دیوانه میکنی دل و جان خراب را
غزل ۱۳ - از پی نقل مجلست هست بر آتشم جگر
غزل ۲۲ - دوش زیاد رخت اشک جگر سوز من
غزل ۳۰ - جانا به پرسش یاد کن رو زی من گم بوده را
غزل ۳۳ - بس که خوشدل با غم شبهای در خویش را
غزل ۳۹ - دلبرا عمریست تا من دوست میدارم ترا
غزل ۴۳ - وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا
غزل ۴۵ - دی غمزهٔ تو کرد اشارت به سوی لب
غزل ۴۶ - سیم خیال تو بس با قمر چکار مرا؟
غزل ۴۸ - گر چه بربود عقل و دین مرا
غزل ۷۴ - عشق آمد و گرد فتنه بر جایم ریخت