فلسفه

طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۳۶ - به سان مهره شطرنج، از متاع جهان طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۱ - پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۵ - جز تیغ او که برسرم آمد، ز پا گذشت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۹ - دمیده دانه ما از زمین تلخ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۵۲ - روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۵۵ - خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۵۹ - دل برون آرم ازان سینه که غم نشناسد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۶۹ - ز مردی گر به نامردان شوی غالب، مشو غره طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۷۰ - جانا ز بی حجابی آیینه باک نیست طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۷۵ - شادی بی غم مجوی، زان که طرب ساز دهر طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۸۵ - ساز و برگ زندگی، غیر از شراب ناب نیست طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۹۵ - گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۹۹ - ثبات خانه تن را حباب می داند طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۰۰ - چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۰۶ - نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۲ - آمد بهار و موسم گلگشت باغ شد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۲۷ - به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۳۳ - هر کار مشکل کآمد به پیشم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۴۱ - چه غم گر گنج بادآورد گل فصل خزان گم شد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۴۲ - خواهد از شاخ مکافات به صدرنگ دمید