فلسفه

طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۵۳ - حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۵۴ - مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۶۳ - بدین سان رخ ز من گر آن گل بدخو بگرداند طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۶۷ - مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۸۳ - کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۸۴ - اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۸۸ - تبسم از لب آن تندخو نمی آید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۹۸ - دندان ستم بر همه تیز است فلک را طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۰۱ - یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۰۲ - هر کجا من پیاده می گردم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۱۲ - شیرین به چشم کس ننماییم همچو اشک طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۲۰ - مگو تا کی توان بیگانه بود از مردم عالم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۳۴ - پاکرو در خاک هندستان، همین آب است و بس طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۳۶ - این که می ترسی ز مستی، عقل نیست طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۳۷ - سرنوشتی غیر بی برگی ندارد نخل ما طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۴۵ - تا به کی باشی گرفتار امید؟ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۵۳ - برون نرفت فغانت ز تنگنای فلک طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۵۵ - کوهکن مزد گر از جوی تراشی می دید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۷۰ - دل نشود بی امید، با غم جانان حریف طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۷۸ - دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک