فلسفه

طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۹۱ - تا ز مشق خود نیفتم، هرکجا می قحط شد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۹۳ - معنی مقصود را از لفظ یارب یافتم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۹۵ - بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۰۰ - یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۱۲ - ما را چه کار است، با کار مردم؟ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۱۷ - این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۲۷ - در میان هستی ما، نیستی گل کرده است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۳۴ - برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۴۴ - پای از جهان کشیده قراری گرفته ایم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۴۷ - تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۵۴ - تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۷۵ - کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۸۱ - هرگز چو ریگ شیشه ساعت نشد نصیب طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۸۶ - عاشقان را تاب حرف مردن معشوق نیست طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۹۵ - فلک در خورد بالا بردنت می افکند پایین طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۹۶ - بس که بی برگیم، بعد از درگذشتن، همچو شمع طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۹۷ - درد مینای سپهرند همه خلق جهان طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۰۳ - در آتشم فکند که بی دود و دم نشین طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۰۶ - می نماید خویش را عریان به رندان عاقبت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۰۸ - جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستن