درباره نظام قاری

نظام‌الدین محمود بن امیر احمد قاری یزدی معروف به «نظام قاری» شاعر سدهٔ نهم هجری است که دیوانی به نام «دیوان البسه» به تقلید از دیوان اطعمهٔ بسحق اطعمهٔ شیرازی ساخته است و در آن به پوشاک مردم زمانهٔ خویش پرداخته است.
از وی ذکری در تذکره‌ها نیامده و از زندگانی وی اطلاعات زیادی در دست نیست. مطابق تحقیقی که ادوارد براون کرده است و با توجه به دورهٔ حیات شاعرانی که اشعارشان مورد استقبال و تقلید نظام قاری واقع شده است می‌توان استنباط کرد که وی در حوالی سال ۸۶۶ قمری زنده بوده است. تاریخ وفات وی در فرهنگ معین ۹۹۳ قمری ذکر شده که به نظر محمد مشیری غلط چاپی است و احتمال داده که در اصل ۸۹۳ قمری بوده باشد.
دیوان البسهٔ وی اول بار در سال ۱۳۰۴ هجری قمری به همت میرزا حبیب اصفهانی -که پیشتر دیوان بسحق اطعمه را چاپ کرده بود- در استانبول چاپ شد و بعد از آن در سال ۱۳۵۹ شمسی به همت محمد مشیری با افست از آن چاپ و رتوش و غلط‌گیری به چاپ مجدد رسید.

در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - قاری بقد خیالت این جامه نو شماره ۲ - میان شده و معجر خصومتی افتاد شماره ۳ - شرب گوشو قرین بشال درشت شماره ۴ - در مدحت بخیه سقرلاط شماره ۵ - دو قماشند صوف و موئینه شماره ۶ - فارغی ای جیب اطلس کز برت کیف عبیر شماره ۷ - چنین که دختر فکرم جهیز معنی یافت شماره ۸ - در مزاد رخت دلالان منادی میرنند شماره ۹ - گذشت موسم سرما و پوستین و نمد شماره ۱۰ - گتاب البسه یکجا بنظم البسه ام شماره ۱۱ - کتانی دگر پوش هر سال نو شماره ۱۲ - زیاری طمع داشتم ارمکی شماره ۱۳ - در جهان هر خلعتی زیبنده شخصی را بود شماره ۱۴ - تو صوف و پوستین داری زمستان شماره ۱۵ - گر چه سلطانست در جمع رخوت شماره ۱۶ - بفکر اطعمه و البسه من و بسحاق شماره ۱۷ - با چکمه حنین تواضع نموده گفت شماره ۱۸ - شنیده ام که بدستار گیوه میگفت شماره ۱۹ - ای شاهد سمنبر والا شب زفاف شماره ۲۰ - زنا که وصله کرباس زردک شماره ۲۱ - ترجیح شعر اطعمه بر البسه نهند شماره ۲۲ - درهم کشم چوچین قباروی از ملال شماره ۲۳ - قدک صوف از سجیف خوش نگردد شماره ۲۴ - گرفتم جبه در بر بصدرنج شماره ۲۵ - مرا محبتت ای رخت تو بعیدی هست شماره ۲۶ - با کمان حلاج گفت کتو شماره ۲۷ - از رخوتم عاریت کردی طلب شماره ۲۸ - میلک و میخک و کرباس و قدک در کارند شماره ۲۹ - غرض زین طرز تشریف قبولیست