امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۲۱۴
منور است به روی تو دیده جانم اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۷۶
مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردی حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شمارهٔ ۶۷
دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود فردوسی : پادشاهی دارای داراب چهارده سال بود
بخش ۹
به نزدیک اسکندر آمد وزیر فردوسی : پادشاهی بهرام گور
بخش ۴۲
پس آگاه شد شنگل از کار شاه ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شمارهٔ ۴۵۹
علمی که ترا می نرساند بکمال طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۳۷۰
نازم به دام زلف تو کز طایر دلم مسعود سعد سلمان : رباعیات
شمارهٔ ۱۹۰
خورشید رخا وصل تو جویم همه روز سیف فرغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۸۲
ای جان من ز جوهر عشقت خزینه یی واعظ قزوینی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۵
پر در پی وصل آرزوها تک و دو اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۷۷۳
کو جنون کز سنگ طفلان خانه ای پیدا کنم اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
به بند صوفی و ملا اسیری
به بند صوفی و ملا اسیری ملا هادی سبزواری : غزلیات
غزل شماره ۸۶
ما ز میخانه عشقیم گدایانی چند یغمای جندقی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۴
مفتی ز در خم شکنی خمکده کاو اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۹۵
تا سر بودم سر جوانان دارم مهدی اخوان ثالث : زمستان
گرگ هار
گرگ هاری شدهام سعدی : غزلیات
غزل ۶۲۲
چشم رضا و مرحمت بر همه باز میکنی اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۶۳۲
از آتش ما گر نفسی دود برآید طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۳۹۱
با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد سعدی : باب پنجم در عشق و جوانی
حکایت شمارهٔ ۱۶
یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی در تموزیکه حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی. از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم و التجا به سایه دیواری کردم مترقب که کسی حر تموز از من به برد آبی فرو نشاند که همی ناگاه از ظلمت دهلیز خانهای روشنی بتافت یعنی جمالی که زبان فصاحت از بیان صباحت او عاجز آید چنان که در شب تاری صبح بر آید یا آب حیات از ظلمات بدر آید. قدحی برفاب بر دست و شکر در آن ریخته و به عرق بر آمیخته، ندانم به گلابش مطیّب کرده بود یا قطره چند از گل رویش در آن چکیده. فی الجمله شراب از دست نگارینش بر گرفته میبخوردم و عمر از سر گرفتم
شمارهٔ ۲۱۴
منور است به روی تو دیده جانم اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۷۶
مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردی حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شمارهٔ ۶۷
دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود فردوسی : پادشاهی دارای داراب چهارده سال بود
بخش ۹
به نزدیک اسکندر آمد وزیر فردوسی : پادشاهی بهرام گور
بخش ۴۲
پس آگاه شد شنگل از کار شاه ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شمارهٔ ۴۵۹
علمی که ترا می نرساند بکمال طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۳۷۰
نازم به دام زلف تو کز طایر دلم مسعود سعد سلمان : رباعیات
شمارهٔ ۱۹۰
خورشید رخا وصل تو جویم همه روز سیف فرغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۸۲
ای جان من ز جوهر عشقت خزینه یی واعظ قزوینی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۵
پر در پی وصل آرزوها تک و دو اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۷۷۳
کو جنون کز سنگ طفلان خانه ای پیدا کنم اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
به بند صوفی و ملا اسیری
به بند صوفی و ملا اسیری ملا هادی سبزواری : غزلیات
غزل شماره ۸۶
ما ز میخانه عشقیم گدایانی چند یغمای جندقی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۴
مفتی ز در خم شکنی خمکده کاو اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۹۵
تا سر بودم سر جوانان دارم مهدی اخوان ثالث : زمستان
گرگ هار
گرگ هاری شدهام سعدی : غزلیات
غزل ۶۲۲
چشم رضا و مرحمت بر همه باز میکنی اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۶۳۲
از آتش ما گر نفسی دود برآید طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۳۹۱
با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد سعدی : باب پنجم در عشق و جوانی
حکایت شمارهٔ ۱۶
یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی در تموزیکه حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی. از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم و التجا به سایه دیواری کردم مترقب که کسی حر تموز از من به برد آبی فرو نشاند که همی ناگاه از ظلمت دهلیز خانهای روشنی بتافت یعنی جمالی که زبان فصاحت از بیان صباحت او عاجز آید چنان که در شب تاری صبح بر آید یا آب حیات از ظلمات بدر آید. قدحی برفاب بر دست و شکر در آن ریخته و به عرق بر آمیخته، ندانم به گلابش مطیّب کرده بود یا قطره چند از گل رویش در آن چکیده. فی الجمله شراب از دست نگارینش بر گرفته میبخوردم و عمر از سر گرفتم
