شماره ۴۸۵ - سبو بیار و پر از آب زندگانی کن
شماره ۴۹۱ - نوید عهد گل از نورسان باغ شنو
شماره ۴۹۳ - از صبح روزگار گشاد جبین مجو
شماره ۴۹۴ - به دست طبع عنان داده ای دریغ از تو
شماره ۵۰۰ - تا شوی هم انس آگاهی اطلاق خواب ده
شماره ۵۱۶ - دل بر این ناخوش آشیانه منه
شماره ۵۳۰ - چند ما را به مدارا و فسون بند کنی؟
شماره ۵۳۷ - گر پای سرو و دامن یاری گرفته ای
شماره ۵۴۰ - به خودبینی به جز بتگر نباشی
شماره ۵۶۱ - درک هر راز کجا زان عجمی زاده کنی
شمارهٔ ۷ - این قصیده در وقت عزیمت مکه در احمدآباد گجرات در ایام فتح قلعه جونه در مدح نواب محمد عزیز اعظم خان کوکه وارد گردیده است
شمارهٔ ۹ - این قصیده در مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان گفته شده
شمارهٔ ۱۳ - ایضا در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان هنگامی که بیلغار از گجرات به دارالسلطنه اگره آمده بودند و اول مداحی و ملازمت این چاکر بوده گفته شده
شمارهٔ ۱۵ - یک قصیده
شمارهٔ ۲۱ - ایضا این قصیده در مدح ابوالمظفر جلال الدین هنگام فتح قلعه اسیر گفته شده
شمارهٔ ۲۴ - این قصیده ایضا بعد از معاودت مکه معظمه در احمدآباد گجرات در مدح نورنگ خان گفته شده
شمارهٔ ۳۲ - این قصیده در مدح عمدة الشعرای خلاق المعانی نادره دوران خواجه عالمیان خواجه حسین ثنایی گفته شده
شمارهٔ ۳۸ - در صفت بنای خانه ممدوح
شمارهٔ ۴۵ - این قصیده بعد از قصیده سابق در راه مکه مشرفه در وصف همان مقام علیه متبرکه و نعت حضرت رسالت پناه محمد صلی الله علیه و آله و سلم مذیل به مدح عبدالرحیم خان بن بیرام خان گفته شده
شماره ۱۰ - بی پرده تر از حدیث ما عصمت ماست