اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۹ - به پیری و جوانی در طلب، زشتست تقصیرت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۱ - در چنگ خصم پاک گهر ایمن از بلاست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۴ - اگر نه دیده بینایی تو معیوب است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۵ - دور از تو، همدمم غم و اندوه و محنت است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۶ - عالمی چون شهر کوران از غبار کثرت است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۹ - دماغ اهل فنا، از مکاره آزاد است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۰ - کجا عاقل بهستی دل نهاده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۳ - هر قدر نیکی بود پوشیده تر، نیکوتر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۵ - رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۶ - بر عدو پشت نکردن سپر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۷ - دل با توکلست، گرم کیسه بی زر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۸ - از بهر دو نان، منت دونان چه ضرور است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۲ - سجده پیش هر بتی کفر است،یک جانان بس است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۳ - دگر بجای رخ ساده، لوح ساده بس است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۴ - باز امشب ناوک آن غمزه بر ما پرکش است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۵ - رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۶ - برد ز مجلس ما فیض آنکه خاموش است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۷ - تلاش برتری از حد، خلاف فرهنگ است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۸ - در دلت آن نه رشته امل است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۹ - گردباد از خودنمایی، روز وشب پا درگلست