انتقاد اجتماعی

حکیم نزاری غزلیات شماره ۳۲ - تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا حکیم نزاری غزلیات شماره ۵۶ - جای گنج است کنج خانة ما حکیم نزاری غزلیات شماره ۵۹ - کار ما بیرون شد از ساز و نوا حکیم نزاری غزلیات شماره ۷۰ - آدینه مست مرا دید محتسب خراب حکیم نزاری غزلیات شماره ۷۱ - خوش بود بر طلوع صبح شراب حکیم نزاری غزلیات شماره ۸۱ - مکن ملامتم ای شیخ اگر چه نیست ادب حکیم نزاری غزلیات شماره ۹۶ - صبح دم خیز من النوم الصّلات حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۱۲ - کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۴۰ - قاعدهٔ روزگار پرورش ناسزاست حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۴۶ - زبان بربسته ای با ما که جنگ است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۴۹ - دل بی طاقتم از روی غمت چون خجل است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۵۵ - خوی ترکان همه مایل به جفا و ستم است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۵۹ - می بیارید که می داروی درد حکماست حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۶۰ - تا دور آفرینش و تا عمر عالم است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۸۷ - آنجا همه شیر و انگبین است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۹۳ - تشنیعِ خلق برمن ازین خاک ساری است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۹۷ - گر از خیال مرا با تو دوش صورت بست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۲۱ - قصد به جان کرده ای ای دل محنت پرست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۴۰ - از ابتدا که لشکرِ ارواح برنشست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۴۴ - هم چو من هرگز خراباتِ الست