شماره ۵۲۴ - سپهر سفله پرور در شکستم راحتی یابد
شماره ۵۷ - سخنور چون شدی، خاموش بنشین چون نگین اینجا
شماره ۸۸ - چو تر هرگز نگردید، از می وصل تو دامانها
شماره ۲۵۰ - ای آنکه زدی بر قدح، امروز مرا سنگ
بخش ۸ - اندرز به شاه صفوی
بخش ۱۳ - حکایت
بخش ۱۵ - حکایت
شماره ۱۳ - نه تیر رفته بسوی کمان فراز آید
باب چهاردهم: اندر عشق ورزیدن و رسم آن
باب نوزدهم: اندر چوگان زدن
شماره ۹۹ - عهد ما مشکن و بر باد مده خاکی چند
شماره ۲۵۸ - چه جرم رفت که یکباره مِهر ببریدی
شماره ۳ - ای آنکه کمان تست پنجاه منی
شماره ۶۴ - در کف عاشق به غیر برگ کاهی بیش نیست
شماره ۱۱۱ - عاقبت کوی تو ما را مسکن دل میشود
شماره ۷۶ - گهی به کعبۀ جانان سفر توانی کرد
شماره ۱۰۸ - بخدا کز تو نگیرم دل و رو برنکنم
بخش ۴۷ - در بیان این حدیث که اشدالبلاء علی الانبیاء ثم علی الاولیاء الاقرب فالاقرب
بخش ۱۶۲ - در بیان آنکه تن چون ماهی است و عالم چون دریا و جوهر آدمی چون یونس. چنانکه یونس از شکم ماهی بتسبیح رهید تو نیز اگردر این تن مسبح باشی جوهر ایمانت خلاص یابد و اگر غفلت ورزی در شکم ماهی تن هضم و نیست شوی. و در تقریر آنکه انبیاء و اولیاء محکاند که قلب و نقد از وجود ایشان ظاهر گردد. چنانکه بوجود آدم ابلیس قلب از ملائکه نقد جدا شد و در زمان هر پیغامبری کافر از مؤمن جدا میشد تا دور مصطفی علیه السلام که ابوجهل و ابولهب از صحابه جدا شدند و در معنی این حدیث که کل مولود یولد علی فطرة الاسلام و انما ابواه ینصرانه و یهودانه و یمجسانه
وصیت داریوش به فرزند خود و بر تخت نشستن خشایارشا