اندوه

عطار نیشابوری باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع شماره ۱۰۱ - شمع آمد وگفت: جان من میببرند عطار نیشابوری باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه شماره ۱۶ - پروانه به شمع گفت: غم بیشستی عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۷ - رفتیم و ز ما زمانه آشفته بماند عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۳۴ - در هر سخنی که سر بدان آوردم عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۴۱ - هان ای دل بیدار بخفتی آخر عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۴۴ - زین کژ که به راستی نکو میگردد عطار نیشابوری باب پنجاهم: در ختم كتاب شماره ۴۵ - ماییم به صد هزار غم رفته به خاک عطار نیشابوری بخش بیست و یکم الحكایة و التمثیل عطار نیشابوری بخش بیست و دوم الحكایة ‌و التمثیل عطار نیشابوری بخش سیهم الحكایة و التمثیل عطار نیشابوری بخش سی و پنجم الحكایة و التمثیل عطار نیشابوری بخش چهلم الحكایة و التمثیل عطار نیشابوری وصلت نامه و له ایضاً عطار نیشابوری وصلت نامه و له ایضاً عطار نیشابوری وصلت نامه و له ایضاً عطار نیشابوری وصلت نامه و له ایضاً عطار نیشابوری نزهت الاحباب نومیدی بلبل از گل و رفتن او از باغ به بیوفائی گل فیض کاشانی غزلیات غزل ۳۳ - بوئی زگلشنی است بدل خارخار ما فیض کاشانی غزلیات غزل ۵۰ - پژمرده شد دل زآلودگیها فیض کاشانی غزلیات غزل ۱۲۹ - دگر آزار مادر دل گرفتست